இராவணனும் சிவராத்திரி ரகசியமும்: கைலாயத்தையே அசைத்த ஒரு மகனின் பாசம்!

                          இறைவா! நீ நன்றாக இருக்க வேண்டும் ...இறைவா..அனைத்தும் நீயே..

                                                                சர்வம் சிவார்ப்பணம்...   

 

இராவணனும் சிவராத்திரி ரகசியமும்: கைலாயத்தையே அசைத்த ஒரு மகனின் பாசம்!

பொதுவாக நாம் இராவணனை ஒரு மாவீரனாக, பத்து தலைகளைக் கொண்ட இலங்கை வேந்தனாக அல்லது சிவபக்தியில் சிறந்தவனாகவே அறிந்திருக்கிறோம். ஆனால், ஒரு மகனாகத் தன் தாயின் பாசத்திற்காக அவன் மேற்கொண்ட தவிப்பும், அந்தத் தவிப்பு கைலாய மலையையே அசைத்த வரலாறும் பலரும் அறியாத ரகசியமாகும். கடந்த 2026-ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி மாதம் 7-ஆம் தேதி, கொழும்பு கொட்டாஞ்சேனையில் உள்ள ஸ்ரீ வரதராஜ விநாயகர் ஆலயத்தில் (சாய் சரணாலயம்), அகத்திய மாமுனிவர் வெளிப்படுத்திய ஞானவாக்குகளின் வழியே, இராவணனுக்கும் சிவராத்திரிக்கும் இடையிலான அந்த ஆழமான பிணைப்பை ஒரு வரலாற்று ஆய்வாளராகவும் கதைசொல்லியாகவும் இங்கே விரிவுபடுத்துகிறேன்.

1. "ரவண பவச" - முருகனுக்கும் இராவணனுக்குமான ரகசிய பந்தம்

ஆன்மீகத் தேடல்களில் "ரவண பவச" என்ற மந்திரம் மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. இராவணன் முருகப்பெருமானைத் தன் தெய்வமாக மட்டும் பார்க்கவில்லை; அவரைத் தன் மகனாகவும், தன் நாட்டின் இளவரசனாகவும் கருதியே வாழ்ந்தான். "ரவண" மற்றும் "பவச" (சரவண என்பதன் தொடர்பு) ஆகிய பதங்களுக்குள் மறைந்துள்ள இந்த ரகசியம், ஈசன் மீதான அவனது பக்தியைத் தாண்டி, ஒரு தந்தையாக அவன் முருகப்பெருமான் மீது கொண்டிருந்த உரிமையைக் காட்டுகிறது. இதனால்தான், இன்றும் ஈழ நாட்டின் அரியாசனத்தில் அமர்ந்து ஆளும் இளவரசனாக முருகப்பெருமான் திகழ்கிறார் என்று அகத்தியர் குறிப்பிடுகிறார். ஒரு மாபெரும் அரசன், இறைவனையே தன் பிள்ளையாகப் பாவித்த அந்த உன்னத உறவு வியப்பிற்குரியது.

2. தாயைக் காக்க ஒரு போராட்டம்: திருகோணமலைச் சவால்

இராவணனின் தாய் மரணப் படுக்கையில் இருந்த தருணம் அது. தன் தாய்க்கு மரணமில்லாத 'சாகா வரம்' பெற்றுத் தர வேண்டும் என்ற நோக்கத்தில் இராவணன் துடித்தான். திருகோணமலையில் (கோணமலை) தன் தாயைக் காப்பாற்றப் போராடியபோது, என்ன செய்வதென்று தெரியாத விரக்தியில் அங்கிருந்த "சுரக்கல்லை" ஓங்கி ஒரு அடி அடித்தான். அவனது அசாத்திய பலத்தால் அந்தப் பாறை பிளந்தது. அப்போது ஒரு அசரீரி வாக்கு கேட்டது:

"இந்தச் சிவலிங்கத்தை எடுத்துச் சென்று ஓரிடத்தில் வைத்தால், உன் தாய் சாகா வரத்தைப் பெற்று விடுவாள்; அவளது ஆயுள் பலம் பெற்றுவிடும்."

3. ஒரு லிங்கத்தைத் தூக்க முடியவில்லை, ஆனால் மலையைத் தூக்கினான்!

அசரீரி சொன்னதைக் கேட்டு, அந்தச் சிவலிங்கத்தை இராவணன் தூக்க முயன்றான். ஆனால், உலகையே வென்ற இராவணனால் அந்தச் சிறிய லிங்கத்தை ஒரு அங்குலம் கூட அசைக்க முடியவில்லை. தன் அமைச்சர்கள், வீரர்கள் என முழு அரசாங்கத்தையுமே அங்கே வரவழைத்தான். யானைகளைக் கொண்டும், இரும்புக் கம்பிகளால் கட்டியும் அந்த லிங்கத்தை இழுத்துப் பார்த்தான். ஆனால் அந்தச் சிவலிங்கம் அசைந்து கொடுக்கவில்லை.

நேரம் கடந்து கொண்டிருந்தது. அப்போது மீண்டும் ஒரு சத்தம் கேட்டது: "இனி நாட்கள் கணக்கில்லை, உன் தாயின் உயிர் பிரிய இன்னும் சில மணித்துளிகள் மட்டுமே உள்ளன."

பதறிய இராவணன் ஒரு மாற்றுத் திட்டம் போட்டான். "இந்த ஒரு லிங்கத்தை என்னால் தூக்க முடியவில்லை என்றால் என்ன? ஈசன் தன் குடும்பத்தோடு குடி இருக்கும் அந்த முழு கைலாய மலையையே பெயர்த்து எடுத்து வந்து என் தாயின் முன் வைத்துவிடுகிறேன்" என்று ஆவேசத்துடன் கைலாயம் சென்றான். அங்கேதான் அந்த முரண்பாடு (Paradox) நிகழ்ந்தது. ஒரு சிறிய லிங்கத்தை நகர்த்த முடியாத அதே கைகளால், முழு கைலாய மலையையுமே லாவகமாகப் பெயர்த்துத் தூக்கினான். அந்த அசாத்திய பலத்திற்குப் பின்னால் இருந்தது அவனது ஈடு இணையற்ற "தாய் பாசம்" மட்டுமே.

4. சிவராத்திரி ரகசியம்: அசைக்க முடியாததை அசைத்த வில்வ இலை

மலையைத் தூக்கி வந்த இராவணனைப் பார்த்து மீண்டும் ஒரு எச்சரிக்கை ஒலித்தது. "எதை எடுத்து வரச் சொன்னார்களோ, அதை விட்டுவிட்டு மலையைத் தூக்கி வந்திருக்கிறாயே! இதோ உன் தாயின் ஆயுள் முடிந்துவிட்டது" என்றது அந்தச் சத்தம்.

தான் செய்த தவறால் தன் தாயை இழக்கப் போகிறோம் என்ற உச்சக்கட்ட கோபத்திலும் தவிப்பிலும், மலையை எடுத்த இடத்திலேயே வைத்துவிட்டு ஓடி வந்தான். வரும் வழியில் வில்வ மரங்கள் அடர்ந்து இருந்தன. ஏதோ ஒரு ஆழ்ந்த யோசனையில் அங்கிருந்த வில்வ இலைகளைப் பிடுங்கித் தன் கைகளில் அள்ளிக் கொண்டான். லிங்கத்தின் அருகே வந்தவன், தன் இயலாமையால் ஏற்பட்ட ஆக்ரோஷத்திலும், ஈசன் மீதான ஊடல் கலந்த பக்தியிலும், கையில் இருந்த வில்வ இலைகளை லிங்கத்தின் மீது வீசினான்.

அத்தனை பலம் கொண்டு அசைக்க முடியாத அந்த லிங்கம், வெறும் வில்வ இலை பட்டவுடன் லேசாக ஆட ஆரம்பித்தது! ஈசன் அங்கே அசைந்து கொடுத்தார். இதுவே சிவராத்திரி வழிபாட்டில் நமக்கு உணர்த்தும் ரகசியம்: இறைவன் உடல் பலத்திற்கோ அல்லது ஆணவத்திற்கோ வசப்படுவதில்லை; பக்தியின் உருக்கத்திற்கும், கண்ணீருக்கும், ஒரு மென்மையான வில்வ இலைக்கும் மட்டுமே வசப்படுகிறான்.

5. அகத்தியரின் கண்ணீரும் ஈசனின் விளையாட்டும்

இராவணன் தன் தாய்க்காக உருகி நின்ற காட்சியையும், அவனது மாபெரும் அன்பையும் கண்டு அகத்திய மாமுனிவரின் கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் பெருகியது. "ஒரு மகன் தன் தாய் மீது இவ்வளவு பாசம் வைத்திருக்கிறானே!" என்று அவர் நெகிழ்ந்தார்.

இராவணன் அகத்தியரின் கால்களைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொண்டு, "இதன் ரகசியத்தைச் சொல்லுங்கள் அகத்தியரே" என்று கதறினான். ஆனால், ஈசன் அகத்தியரின் மனதிற்குள் "ரகசியத்தைச் சொல்லிவிடாதே" என்று தடுத்தார். அகத்தியரின் மனதை ஈசனும், ஈசனின் எண்ணத்தை அகத்தியரும் உணர்ந்து கொள்ளும் அந்த ஆன்மீகப் போர் அங்கே நிகழ்ந்தது. தன் அடியவனின் அன்பிற்குத் தோற்றுப்போகும் ஈசன், இறுதியில் அந்த ரகசியத்தை அகத்தியர் மூலம் இராவணனுக்கு வெளிப்படுத்த அனுமதித்தார்.

6. பெற்றோருக்கும் பிள்ளைகளுக்குமான 'வசியம்'

இராவணனின் இந்தக் கதையை நாம் இன்று குழந்தைகளுக்குச் சொல்வது மிகவும் அவசியம். மந்திர தந்திரங்களால் பிள்ளைகளை வசியம் செய்து நல்வழிப்படுத்த முடியாது. இராவணன் தன் தாய் மீது வைத்திருந்த இந்தப் பிடிவாதமான பாசத்தைப் பிள்ளைகளுக்குக் கதையாகச் சொல்லுங்கள்.

ஒரு மாபெரும் அரசன் தன் தாய்க்காகக் கைலாயத்தையே தூக்கிய வீரத்தையும், ஈசனிடம் உருகிய அன்பையும் அவர்கள் உணரும்போது, அவர்களுக்குள் பெற்றோர்கள் மீதான பாசம் தானாகவே ஊற்றெடுக்கும். இதுதான் உண்மையான 'வசியம்'—அதாவது "அன்பின் வசியம்".

7. முடிவுரை

வலிமை என்பது வெறும் உடல் பலத்தில் இல்லை; அது தூய்மையான அன்பிலும், கலப்பற்ற பக்தியிலும் இருக்கிறது. கைலாயத்தையே தூக்கிய இராவணனின் பலம், ஒரு வில்வ இலையின் மென்மைக்கு முன்னால் தன் இயலாமையை உணர்ந்த அந்தத் தருணம் நமக்கு ஒரு பெரிய பாடத்தைக் கற்பிக்கிறது. உடல் பலத்தைக் காட்டிலும் மனபலமும் அன்பும் ஒருவனை மேன்மைப்படுத்தும்.

சிந்தனைக்கு: இந்தச் சிவராத்திரி நன்னாளில், கைலாயத்தைத் தூக்கிய இராவணனைப் போல, உங்கள் அன்பால் நீங்கள் எந்தத் துன்ப மலையைத் தூக்கி எறியத் தயாராக இருக்கிறீர்கள்? உங்கள் வாழ்வில் நீங்கள் அடையப்போகும் உண்மையான மனபலம் எது?

அம்மையே அப்பா! ஒப்பிலா மணியே!

அன்பினில் விளைந்த ஆரமுதே!

பொய்ம்மையே பெருக்கிப் பொழுதினைச் சுருக்கும்

புழுத்தலைப் புலையனேன் தனக்குச்

செம்மையே ஆய சிவபதம் அளித்த

செல்வமே! சிவபெருமானே!

இம்மையே உன்னைச் சிக்கெனப் பிடித்தேன்

எங்கெழுந்தருளுவதினியே!

என்று படித்து, மீண்டும் உம்மை சிக்கென பிடிக்க எங்களுக்கு அருள் கொடுங்கள் தாயே! தந்தையே!! என்று வேண்டுவோம்.

அவன் அருளாலே அவன் தாள் வணங்கி

ஓம் அன்னை ஸ்ரீ லோபாமுத்திரா சமேத  தந்தை அகத்தியர் திருவடிகளில் சமர்ப்பணம்!