இறைவா! நீ நன்றாக இருக்க வேண்டும்...இறைவா..அனைத்தும் நீயே..
சர்வம் சிவார்ப்பணம்...
விதியை மாற்ற முடியுமா? மகேந்திரவர்ம பல்லவனும் அகத்தியரின் அதிசயமும்!
அறிமுகம்
மாபெரும் பல்லவ சாம்ராஜ்யத்தின் சக்கரவர்த்தி முதலாம் மகேந்திரவர்மன் ஒருமுறை துயிலில் ஆழ்ந்திருந்தபோது, காலத்தின் கோலத்தை உணர்த்தும் ஒரு பயங்கரமான கனவு அவர் கண்களுக்குத் தோன்றியது. ஈசனே நேரில் வந்து உலகம் பேரழிவைச் சந்திக்கப் போவதையும், மக்கள் பெருந்துயரில் சிக்கப் போவதையும் அக்காட்சியில் காட்டினான். அழிவு என்பது இயற்கை நியதி எனத் தெரிந்தும், "என் மக்களை எப்பாடுபட்டாவது காக்க வேண்டும்" என்ற தார்மீகத் தவிப்பு அந்த மாமன்னனை ஆட்கொண்டது. ஈசனின் பெரும் பக்தனாக இருந்தும், விதியின் சுழற்சியை மாற்ற வழி தெரியாமல் தவித்த மன்னன், இறுதியில் ஞானத்தின் சிகரமான குறுமுனி அகத்தியரைத் தேடி ஓடினார். இது ஒரு மன்னனின் தளராத பக்திக்கும், இறைவனையே மிஞ்சும் ஒரு குருவின் கருணைக்கும் இடைப்பட்ட தத்துவார்த்தப் போராட்டம்.
.jpg)
போலி பக்தியும் உண்மையான தேடலும்
ஆன்மீகம் என்பது வணிகமாக மாறிவிட்ட சூழல் இன்றைய காலத்திற்கு மட்டும் உரியதல்ல; அது மகேந்திரவர்மன் காலத்திலும் நீக்கமற நிறைந்திருந்தது. ஆன்மீகப் போலி வேடதாரிகள் பணத்திற்காகச் சடங்குகளைச் செய்து மக்களை ஏமாற்றுவதைக் கண்டு அகத்தியர் மனம் வருந்தினார். அத்தகைய போலித்தனம் இல்லாத, கலப்பற்ற பக்தியை மகேந்திரவர்மனிடம் அவர் கண்டார். மன்னன் காஞ்சியில் உறையும் காமாட்சி அம்மையையும், ஏகாம்பரநாதரையும் பல ஆண்டுகள் மெய்யுருக வழிபட்டு, ஆன்மீகத் தேடலில் தன்னை முழுமையாக ஈடுபடுத்திக் கொண்டவன். அவனது உண்மையான தேடலை அகத்தியர் இவ்வாறு அடையாளம் காட்டுகிறார்:
"உண்மையான பக்தி பின் எதையென்று பொய்யான பக்திகளை காட்டி காட்டி அதை செய்கின்றேன் இதை செய்கின்றேன் என்றெல்லாம் கடைசியில் பார்த்தால்! பணங்களை எடுத்துக்கொண்டு ஏமாற்றியது தான் மிச்சம்..."
மகேந்திரவர்மனின் பக்தி என்பது சுயநலமற்றது. தன் நாட்டு மக்களைக் காக்க அவன் மேற்கொண்ட அந்தத் தேடல், இன்றைய போலி ஆன்மீகவாதிகளுக்கு ஒரு சவுக்கடியாகவும், மெய்யான பக்தர்களுக்கு ஒரு வழிகாட்டியாகவும் அமைகிறது.
கர்ம விதியும் ஈசனின் மறுப்பும்
உலகம் அழியப்போகும் நிதர்சனத்தை அறிந்த மன்னன், அதைத் தடுத்து நிறுத்த அகத்தியரிடம் முறையிட்டார். ஆனால் அகத்தியரோ, "அரசனே, இந்த அழிவுகள் மனிதர்களின் கர்ம வினைகளாலேயே ஏற்படுகின்றன, இதைத் தடுப்பது கடினம்" என்று கூறி மௌனம் காத்தார். இருப்பினும், விடாக்கண்டனான மகேந்திரவர்மன் ஈசனையே தியானித்து நின்றான். அப்போது ஈசன் தோன்றி, "அப்பனே! இது கர்மா பூமி. அவனவன் செய்த கர்ம வினைகளுக்கு ஏற்பத் தண்டனைகளை அனுபவித்தே தீர வேண்டும். இது யாராலும் மாற்ற முடியாத காலத்தின் கட்டாயம்" என்று கண்டிப்புடன் கூறிவிட்டார்.
விதியை மாற்ற முடியாது என்று இறைவனே கைவிரித்த போதும், மன்னன் மனம் தளரவில்லை. ஈசனோ அவனது பக்தியை மெச்சி, "அகத்தியனை நாடு! அவனிடம் உனக்கான தீர்வு உண்டு" என்று வழிகாட்டி மறைந்தான். இறைவனே ஒரு தீர்வை வழங்காமல் குருவிடம் அனுப்புகிறான் என்றால், அது குருவருளின் மகத்துவத்தை உலகிற்குப் பறைசாற்றுவதற்கே ஆகும்.
பிரம்மாவின் கைகளும் அகத்தியரின் கருணையும்
மகேந்திரவர்மன் தனது 'குறுக்கு புத்தி' எனப்படும் கூர்மையான மதியால், விதியை எழுதும் பிரம்மாவையே அணுகி விதியை மாற்றத் துணிந்தான். "விதியை எழுதுபவன் நீதானே! என் மக்களின் அழிவை மாற்றி எழுது" என்று வேண்டினான். ஆனால் பிரம்மாவோ, "கர்ம வினைகளை அனுபவிப்பதற்காகவே மனிதன் பிறக்கிறான், அதை மாற்ற எனக்கு அதிகாரம் இல்லை. ஆனால் கருணை உள்ளம் கொண்ட அகத்தியனிடம் செல், அவனிடம் அனைத்தும் இருக்கிறது" என்று கூறி மீண்டும் அகத்தியரிடமே அனுப்பினான்.
மீண்டும் வந்த மன்னன் அகத்தியரின் திருவடிகளைக் கண்ணீரால் நனைத்துப் பற்றிக்கொண்டான். அகத்தியருக்கு ஒரு தர்மசங்கடம் ஏற்பட்டது. "அரசனே, நான் இப்போது உன்னைக் காப்பாற்றி விடுவேன். ஆனால் கலியுகத்தில் மனிதர்கள் மீண்டும் மீண்டும் தீவினைகளில் ஈடுபட்டு அழிவைத் தேடிக் கொள்வார்களே, அப்பொழுது யார் காப்பாற்றுவார்கள்?" என்று எதிர்காலத்தைப் பற்றிய தனது கவலையை முன்வைத்தார். இருப்பினும், மன்னனின் விடாப்பிடியான பக்தியைக் கண்டு, விதிக்கும் மேலாகத் தனது கருணையைச் செயல்படுத்த அவர் துணிந்தார்.
தீர்வாக அமைந்த 'உயிரோட்டமான' ஆலயம்
அகத்தியர் ஒரு மாபெரும் சபையைக் கூட்டினார். இந்திரன், சந்திரன், சூரியன் மற்றும் சகல ரிஷிகளையும் வரவழைத்தார். "இந்த மன்னனின் பக்திக்காக நான் உதவி செய்யப் போகிறேன்" என்று குறுமுனி அறிவித்தார். அதற்குத் தேவர்கள், "பிரம்மாவோ, விஷ்ணுவோ, ஈசனோ ஏற்காத ஒன்றை நீங்கள் எப்படிச் செய்ய முடியும்? கால விதியை உங்களால் மீற முடியுமா?" என்று சவால் விடுத்தனர். அதற்கு அகத்தியர் தீர்க்கமாக, "என்னை நம்பி வந்தவருக்கு நான் உதவி செய்வேன், அதை யார் தடுத்தாலும் கவலையில்லை" என்று அஞ்சாமல் பதிலளித்தார்.
அகத்தியர் ஒரு ரகசியத்தை உபதேசித்தார்: விதியை முழுமையாகத் துடைக்க முடியாது என்றாலும், அதன் கொடூரப் பாதிப்புகளைக் குறைக்க முடியும் (Mitigation). அதற்காக ஈசனை ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் 'உயிரோட்டத்துடன்' பிரதிஷ்டை செய்யுமாறு ஆணையிட்டார். ஒரு தெய்வீகக் கேடயம் போலச் செயல்படும் அந்த உயிரோட்டமான ஆலயமே மக்களைக் காக்கும் அரு மருந்தாக அமைந்தது. உலக விதிகளையே சவாலுக்கு இழுத்து, ஒரு பக்தனுக்காக அகத்தியர் நிகழ்த்திய இந்த அதிசயம் 'மதியால் விதியை வெல்லும்' நுட்பத்தைக் காட்டுகிறது.
முடிவுரை: காலத்தைக் கடந்த பாடம்
மகேந்திரவர்ம பல்லவனின் வரலாறு நமக்கு உணர்த்தும் பாடம் மிகத் தெளிவானது. விதி என்பது அசைக்க முடியாததாக இருக்கலாம், ஆனால் உண்மையான பக்தியும், ஒரு சற்குருவின் அருளும் இருந்தால் விதியின் தீவிரத்தைக் குறைக்க முடியும். இறைவன் விதியைக் காரணம் காட்டி விலகினாலும், குரு தன் பக்தனுக்காக இறைவனிடமே வாதிட்டுப் பாதுகாப்பார்.
சிந்தனைத் தூண்டல்: "கடவுளே மறுத்தாலும், ஒரு குரு தன் பக்தனுக்காக விதியை எதிர்ப்பார் என்றால், அந்தப் பக்தியின் வலிமை எத்தகையது?" இது வெறும் புராணக் கதையல்ல; ஒரு குருவின் அரவணைப்பு இருந்தால் எந்தவொரு பிராரப்த கர்மாவையும் கடந்து செல்ல முடியும் என்ற நம்பிக்கையின் சாசனம்.
.jpg)
No comments:
Post a Comment