இறைவா! நீ நன்றாக இருக்க வேண்டும்
அகத்தியர் வாக்கில் இருந்து 5 வியப்பூட்டும் உண்மைகள்: உங்கள் ஆன்மீகப் பார்வையை மாற்றும் ரகசியங்கள்
அறிமுகம்: பழங்கால ஞானத்தின் அதிர்ச்சியூட்டும் உண்மைகள்
ஆன்மீகத் தெளிவைத் தேடும் நம்மில் பலர், பொதுவாகப் பின்பற்றப்படும் நம்பிக்கைகளையும், பரம்பரை பரம்பரையாகச் சொல்லப்பட்டு வரும் கருத்துக்களையுமே சார்ந்திருக்கிறோம். ஆனால் சில சமயங்களில், உண்மையான ஞானம் நாம் எதிர்பாராத வடிவங்களில், நம்முடைய ஆன்மீக நம்பிக்கைகளின் அடித்தளத்தையே அசைத்துப் பார்க்கும் பேருண்மைகளாக வெளிப்படுகிறது. அது நமது ஆன்மீகப் பயணத்தின் திசையையே மாற்றும் வல்லமை கொண்டது.
அப்படிப்பட்ட ஒரு ஞானப் புதையல்தான், திருவண்ணாமலையில் கார்த்திகை தீப இரண்டாம் நாள் அன்று அகத்திய பெருமான் மற்றும் பிருகு மகரிஷி அருளிய தேவ வாக்கு. இந்த வாக்கு, நாம் சாதாரணமாக நினைக்கும் ஆன்மீகக் கருத்துக்களைத் தலைகீழாகப் புரட்டிப் போடுகிறது. உண்மையான ஆன்மீகம் என்பது வெளிப்புறச் சடங்குகளில் இல்லை, அது ஒரு உள்ளார்ந்த மாற்றம் என்பதை இந்த வாக்கு ஆணித்தரமாக உணர்த்துகிறது.
இந்தக் கட்டுரையில், அந்தத் தேவ வாக்கிலிருந்து வெளிப்பட்ட ஐந்து வியப்பூட்டும் உண்மைகளை நாம் ஆராய்வோம். இந்த உண்மைகள், சடங்குகளை விட சரணாகதிக்கும், பரிகாரங்களை விட மன உறுதிக்கும் முக்கியத்துவம் கொடுத்து, உங்கள் ஆன்மீகப் பார்வையை என்றென்றைக்குமாக மாற்றக்கூடும்.
பரிகாரங்களால் கர்மாவை அழிக்க முடியாது, அனுபவித்தே ஆக வேண்டும்
நம்மில் பெரும்பாலோர், வாழ்க்கையில் துன்பங்கள் வரும்போது, அதற்குக் காரணம் பூர்வஜென்ம கர்மா என்று கருதி, அதை நீக்கப் பல்வேறு பரிகாரங்களையும் சடங்குகளையும் தேடி ஓடுகிறோம். பரிகாரங்கள் செய்வதன் மூலம் கர்மாவின் தாக்கத்தைக் குறைத்துவிடலாம் அல்லது அழித்துவிடலாம் என்பது ஒரு பொதுவான நம்பிக்கை.
ஆனால், அகத்தியரின் வாக்கு இதற்கு முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு பேருண்மையை முன்வைக்கிறது: ஈசனையும், தன்னையும் தவிர வேறு எவராலும் கர்மாவை அழிக்க முடியாது. ஏன்? ஏனெனில் கர்மா என்பது அனுபவித்துத் தீர்க்கப்பட வேண்டிய ஒன்று. அகத்தியர் இதை ஒரு தாயின் பரிவோடு விளக்குகிறார்: “பெற்றவளுக்கு தெரியும் பின் பிள்ளைக்கு என்னென்ன தரவேண்டும் என்று.” ஒரு குழந்தை தீங்கான ஒன்றைக் கேட்டால் தாய் கொடுக்க மாட்டாள். அதுபோலவே, ஒருவர் தன் கர்மாவை அனுபவிக்காமலேயே அவருக்கு எல்லா நலன்களையும் கொடுத்துவிட்டால், அந்த நலன்களின் மதிப்பும், கர்ம வினையின் தத்துவமும் அர்த்தமற்றுப் போய்விடும். தன் பக்தர்களுக்காக பிரம்மாவிடமே வாதாடும் அகத்தியர், இந்த உண்மையை அன்பின் அடிப்படையில், ஆன்மாவின் நலனுக்காகவே உரைக்கிறார்.
இது "விரைவான தீர்வுகளைத்" தேடுவதிலிருந்து நமது கவனத்தை மாற்றி, வாழ்க்கையின் சவால்களை எதிர்கொள்ளத் தேவையான மன உறுதியைக் கட்டமைப்பதன் முக்கியத்துவத்தை உணர்த்துகிறது. இந்தக் கடுமையான உண்மை, நம்மைப் பலவீனப்படுத்துவதற்காக அல்ல; உண்மையான ஆன்ம பலத்தை நமக்குள் கண்டறிய வைப்பதற்காகவே அருளப்பட்டுள்ளது.
ஆனாலும் அப்பனே கர்மத்தை அனுபவிக்காமல் அனைத்தும் கொடுத்து விட்டால் அனைத்தும் வீணாகிவிடும். அதனால்தான் அப்பனே கர்மத்தை அனுபவித்தோடு அப்பனே நலன்கள் உண்டு என்பேன்.
சுயநலமான வேண்டுதல்களை இறைவன் ஒருபோதும் ஏற்பதில்லை
கோவிலுக்குச் செல்வதும், இறைவனிடம் வேண்டுவதும் நமது வழிபாட்டின் முக்கிய அங்கங்கள். ஆனால், நமது வேண்டுதல்கள் பெரும்பாலும் எதைப் பற்றியதாக இருக்கின்றன? எனக்கும், என் குடும்பத்திற்கும் நல்லது நடக்க வேண்டும், பொருள் சேர வேண்டும், எதிரிகள் அழிய வேண்டும் என்பது போன்ற சுயநல கோரிக்கைகளே அதிகமாக இருக்கின்றன.
இங்கேதான் அகத்தியரின் வாக்கு நம்மை உலுக்குகிறது. தனக்காகவும், தன் சுயநலத்திற்காகவும் வேண்டுபவர்களுக்கு, நமச்சிவாயன் நிச்சயமாக அருள மாட்டான் என்பது மெய் என்று அது திட்டவட்டமாகக் கூறுகிறது. அப்படியானால், இறைவன் நம்மிடம் எதை எதிர்பார்க்கிறான்? ஆடம்பரத்தையோ, விலையுயர்ந்த காணிக்கைகளையோ ஈசன் ஒருபோதும் கேட்டதில்லை. அவன் விரும்புவது ஒன்றே ஒன்றுதான்: பணிவும், எளிமையும் நிறைந்த ஒரு "ஏழையான மனதை".
இந்த உண்மை, பிரார்த்தனையின் அர்த்தத்தையே மறுவரையறை செய்கிறது. பிரார்த்தனை என்பது தேவைகளின் பட்டியல் அல்ல; அது இதயத்தின் சரணாகதி. அது, அன்பு மற்றும் பணிவின் அடிப்படையில், இறைவனுடன் இணையும் ஒரு செயல்.
அப்படி வேண்டுபவர்களுக்கு நிச்சயாய் நமச்சிவாயனே அருள மாட்டான் என்பதுதான் மெய்.
ராகு-கேது தோஷம் ஒரு சாபம் அல்ல, அதுவே முக்திக்கான வழி
ஜோதிடத்தில் ராகு, கேது கிரகங்கள் என்றாலே பலருக்கும் ஒருவித அச்சம் ஏற்படும். ராகு-கேது தோஷம் என்பது வாழ்க்கையில் பெரும் தடைகளையும், தரித்திரத்தையும் கொண்டுவரும் ஒரு சாபமாகவே பார்க்கப்படுகிறது. ஆனால், அகத்தியரின் வாக்கு இந்த நம்பிக்கையை முழுமையாக உடைத்தெறிகிறது.
அந்த வாக்கின்படி, ராகு-கேது தோஷம் என்பது ஒரு சாபம் அல்ல, அதுவே ஒரு வரம். உண்மையில், அந்த தோஷம் இருந்தால்தான் ஒருவரால் ஈசனைக் காணவும், முக்தியை அடையவும் முடியும். இந்த புரட்சிகரமான கருத்துக்குப் பின்னால் ஒரு ஆழமான தத்துவம் உள்ளது. ராகு, கேதுவின் அருள் இல்லாமல் யாரும் ஈசனை நெருங்கக்கூட முடியாது. இந்த பூலோகத்தில் இருந்து ஒரு ஆன்மாவை மேலோகத்திற்கு அழைத்துச் செல்லும் பொறுப்பு இந்த இரண்டு கிரகங்களுக்குத்தான் உரியது.
குறிப்பாக, "முக்திக்கு அதிபதி" என்று அழைக்கப்படும் கேது, திருவண்ணாமலையில் மிகுந்த பலத்துடன் விளங்குகிறார். அதனால்தான் அந்தத் தலம் 'நினைத்தாலே முக்தி தரும் தலம்' என்று போற்றப்படுகிறது. இது ஜோதிடத் தடைகள் குறித்த நமது பார்வையை முற்றிலுமாக மாற்றுகிறது. நாம் சாபம் என்று கருதும் விஷயங்கள், நம்மை ஆன்மீகத்தில் உயர்த்துவதற்கான சக்திவாய்ந்த கருவிகளாக இருக்கலாம் என்பதை இது உணர்த்துகிறது.
ஆனால் ராகு கேது தோஷங்கள் இருந்தால்தான் ஈசனையும் காணலாம் என்பேன். அனைத்தும் முக்தியும் தரலாம் என்பேன்.
சீடன் குருவைத் தேடுவதில்லை; குருவே தகுதியான சீடனைத் தேடி வருவார்
ஒரு தகுதியான குருவைத் தேடி, ஒரு சீடன் காடுகள், மலைகள் எனப் பல இடங்களுக்கும் கடினமான பயணம் மேற்கொள்வது போன்ற சித்திரங்களே நமது மனதில் பதிந்துள்ளன. குருவைத் தேடுவது சீடனின் தலையாய கடமையாகக் கருதப்படுகிறது.
ஆனால் அகத்தியர், இந்தக் கருத்தையும் தலைகீழாக மாற்றுகிறார். இன்றைய உலகில் போலியான பக்தர்களும், ஏமாற்றுபவர்களும் மலிந்துவிட்டதைக் கண்டு, “எந்தனுக்கே சோகம் தான் வருகின்றது” என்று வருந்தும் அவர், ஒரு புதிய உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறார். “யானும் தேடிக் கொண்டுதான் இருக்கின்றேன் நல்லோர்கள் இவ்வுலகில் இருக்கின்றார்களா? என்று!” எனக் கூறும் அவர், “சீடன் குருவைத் தேட அவசியமில்லை; இனி குருவே தகுதியான சீடனைத் தேடுவான்” என்று உறுதியாகக் கூறுகிறார்.
இது வெறும் ஆறுதல் வார்த்தை அல்ல; இது பரவலான நேர்மையின்மைக்கு மத்தியில், உண்மையான ஆன்மாக்களைக் கண்டறிய குருவே மேற்கொள்ளும் ஒரு தீவிரமான, அவசரமான தேடல். ஆன்மீகப் பாதை என்பது ஒரு தனிமையான வேட்டை அல்ல; அது, குருவால் கண்டறியப்படுவதற்கு நம்மைத் தகுதியான பாத்திரமாக மாற்றிக்கொள்ளும் ஒரு நிலை. நமது பொறுப்பு, தேடுவது அல்ல, தயாராக இருப்பது.
அப்பனே ஒன்று சொல்கின்றேன் அப்பனே சீடன் குருவை தேட அவசியமில்லை என்பேன். குருவே சீடனை தேடுவான் இனிமேலும்.
உண்மையான வழிபாடு என்பது அன்பும் பயமும் கலந்தது
நவீன ஆன்மீகச் சொற்பொழிவுகள் பெரும்பாலும் இறைவனின் அன்பு, கருணை போன்ற குணங்களை மட்டுமே முன்னிலைப்படுத்துகின்றன. ஆனால் அகத்தியரின் வாக்கு, வழிபாட்டின் ஒரு நுட்பமான பரிமாணத்தை நமக்குக் காட்டுகிறது. உண்மையான வழிபாடு என்பது அன்பை மட்டும் கொண்டதல்ல; அது அன்புடன் கலந்த பயத்தையும் (பக்தி கலந்த மரியாதை) கொண்டிருக்க வேண்டும்.
ஏன் இந்த பயம் அவசியம்? ஒருவர் எல்லாவிதமான தவறுகளையும், பாவங்களையும் செய்துவிட்டு, சாதாரணமாக ஈசனை வணங்கி மன்னிப்பைப் பெற்றுவிடலாம் என்று நினைக்கக்கூடாது. அப்படிப்பட்டவர்களை ஈசனே அழித்துவிடுவான் என்று அந்த வாக்கு எச்சரிக்கிறது. இங்கு "பயம்" என்பது அச்சம் அல்ல; அது தெய்வீக നിയമங்களுக்கும், நீதிக்கும் நாம் கொடுக்க வேண்டிய ஆழ்ந்த மரியாதை. இந்த மரியாதையே, இறைவனின் தண்டனை வரும் காலங்களில் கூட, ஆன்மாவை மீண்டும் அவனிடமே சரணடைய வைக்கிறது. “ஈசனே தண்டனைகள் கொடுக்கும் பொழுது திரும்பவும் ஈசனிடமே இறைவா இறைவா என்றெல்லாம் வருவார்கள் மனிதர்கள் இதில்தான் அடங்கியுள்ளது சூட்சமங்கள் பல” என்று வாக்குரைப்பது போல, அந்தத் திருத்துதலும் ஒருவகை அருளே.
இந்தக் கருத்து, நமது வழிபாட்டில் ஒருவித பொறுப்புணர்வையும், நேர்மையையும் கொண்டுவருகிறது. வழிபாடு என்பது வெறும் மன அமைதி தரும் பயிற்சி என்பதைத் தாண்டி, அது நீதியான வாழ்க்கையை வாழ்வதற்கான ஒரு பாதை என்பதை இது நமக்கு உணர்த்துகிறது.
பயத்தோடு வணங்கினால் மட்டுமே அப்பனே அதுமட்டுமில்லாமல் அன்போடு வணங்கினால் மட்டுமே ஈசன் கருணை உள்ளவன்.
முடிவுரை: உங்கள் ஆன்மீகப் பயணத்தை மறுபரிசீலனை செய்யுங்கள்
அகத்தியரின் இந்த ஐந்து பேருண்மைகளும் நமக்குக் கற்றுத்தரும் மையக்கருத்து ஒன்றுதான்: உண்மையான ஆன்மீகம் என்பது நாம் பின்பற்றும் மேலோட்டமான சடங்குகள் மற்றும் நம்பிக்கைகளை விட மிகவும் எளிமையானது, ஆழமானது மற்றும் சவாலானது. பரிகாரங்களைத் தேடுவதை விட கர்மாவை எதிர்கொள்வது, சுயநல வேண்டுதல்களை விட பணிவான இதயத்துடன் இருப்பது, தோஷங்களைக் கண்டு அஞ்சுவதை விட அதை ஆன்மீக வளர்ச்சிக்குப் பயன்படுத்துவது என இது நம்மை உள்நோக்கித் திருப்புகிறது.
ஆக, அகத்தியரின் வாக்கு நமக்குக் காட்டுவது ஒரு மாற்றுப் பாதையை அல்ல; அதுவே உண்மையான பாதை. சடங்குகளை விட சரணாகதியும், பரிகாரங்களை விட மன உறுதியும், வேண்டுதல்களை விட பணிவுமே இறைவனை நோக்கிய பயணத்தின் படிகள்.
இந்த பழங்கால உண்மைகளைப் படித்த பிறகு, நமது சொந்த ஆன்மீகப் பாதையையும், நமது வழிபாடுகளின் தன்மையையும் நாம் எவ்வாறு மறுபரிசீலனை செய்யலாம்?
அம்மையே அப்பா! ஒப்பிலா மணியே!
அன்பினில் விளைந்த ஆரமுதே!
பொய்ம்மையே பெருக்கிப் பொழுதினைச் சுருக்கும்
புழுத்தலைப் புலையனேன் தனக்குச்
செம்மையே ஆய சிவபதம் அளித்த
செல்வமே! சிவபெருமானே!
இம்மையே உன்னைச் சிக்கெனப் பிடித்தேன்
எங்கெழுந்தருளுவதினியே!
என்று படித்து, மீண்டும் உம்மை சிக்கென பிடிக்க எங்களுக்கு அருள் கொடுங்கள் தாயே! தந்தையே!! என்று வேண்டுவோம்.
அவன் அருளாலே அவன் தாள் வணங்கி...
ஓம் அன்னை ஸ்ரீ லோபாமுத்திரா சமேத தந்தை அகத்தியர் திருவடிகளில் சமர்ப்பணம்!
.jpg)