இறைவா! நீ நன்றாக இருக்க வேண்டும்....இறைவா..அனைத்தும் நீயே..
சர்வம் சிவார்ப்பணம்...
நிச்சயம் நீங்கள் அறிய வேண்டிய உண்மையான 'அறிவு' எது? அகத்தியர் காட்டும் வாழ்வியல் ரகசியம்..!
1. முன்னுரை
அப்பனே! இன்றைய நவீன உலகம் தகவல்களின் பெருக்கத்தால் திணறிக்கொண்டிருக்கிறது. விரல் நுனியில் உலகத்தையே கொண்டு வரும் தொழில்நுட்பம் நம்மிடம் இருக்கலாம்; பல உயர்கல்விப் பட்டங்களும், பல்லாயிரம் தரவுகளும் நம் மூளையில் சேமிக்கப்பட்டிருக்கலாம். ஆனால், இவ்வளவு வெளிப்புறத் தேடல்களுக்கு மத்தியிலும், ஏதோ ஒரு இனம் புரியாத 'அக வெற்றிடம்' (Inner Void) நம்மை வாட்டுகிறதே, அது ஏன் என்று சிந்தித்தாயா?
உலகைப் பற்றிய சகல விஷயங்களையும் சேகரிக்கும் நாம், நம்மைப் பற்றி ஒரு நிமிடமாவது சிந்தித்திருக்கிறோமா? "எல்லாம் தெரிந்த எனக்கு, என்னைத் தெரியுமா?" என்ற தார்மீகக் கேள்வி எழும்போதுதான் ஒரு மனிதனின் ஆன்மீகப் பயணம் துவங்குகிறது. இந்தப் பயணத்தின் நுழைவாயிலில் நின்றுகொண்டு, அறிவைப் பற்றிய நமது இலக்கணத்தையே தலைகீழாக மாற்றுகிறார் மகாசித்தராகிய அகத்தியப் பெருமான். அறிவு என்றால் என்ன என்பதற்கு அவர் தரும் விளக்கம், ஒரு மெய்யறிவாளர் (Philosopher) மட்டுமே வழங்கக்கூடிய ஆழமான வாழ்வியல் ரகசியமாகும்.
2. தன்னை அறிதலே உண்மையான அறிவு
சித்தர் மரபின் தத்துவச் சுருக்கமாகத் திகழ்வது "தன்னை அறிதல்". நாம் திரட்டும் தகவல்கள் (Information) அனைத்தும் வெறும் கருவிகளே; அவை உண்மையான ஞானம் (Wisdom) அல்ல. ஒரு மனிதன் பல கலைகளைக் கற்றிருக்கலாம், ஆனால் தனது சுய இயல்பையும், ஆத்ம தாகத்தையும் உணராதவரை அவன் கற்றவை அனைத்தும் பயனற்றதாகவே கருதப்படும்.
அறிவைப் பற்றி அகத்தியர் மிகத் தெளிவாக, ஒரு தந்தையின் கனிவோடு இவ்வாறு போதிக்கிறார்:
"அப்பனே! தன்னை அறிதலே அறிவு என்பேன் அப்பனே!"
உலக விஷயங்களைப் பட்டியலிடுபவன் அறிவாளி அல்ல; தனக்குள் இருக்கும் பிரபஞ்சப் பேரறிவை உணர்ந்தவனே ஞானி என்பது அகத்தியரின் துணிபு. அறிவு என்பது வெளியிலிருந்து உள்ளே திணிக்கப்படுவது அல்ல, அது உள்ளிருந்து மலர வேண்டிய அக விழிப்புணர்வு என்ற மேன்மையான பார்வையை இது நமக்கு உணர்த்துகிறது.
3. அறியாமையின் உச்சம்: சுயத்தை உணராத நிலை
தன்னை உணர்வதற்கு முயற்சி செய்யாமல், வெறும் உலகியல் கல்வியில் மட்டும் திளைப்பவர்களுக்கு அகத்தியர் ஒரு கடுமையான எச்சரிக்கையை விடுக்கிறார். சுய விழிப்புணர்வு இல்லாத ஒருவனின் வாழ்க்கை, எத்துணை மேதமையுடன் இருந்தாலும் அது "முட்டாள்தனம்" என்றே சித்தர்களால் சாடப்படுகிறது.
அகத்தியரின் அந்தத் தீர்க்கமான வாக்கு இதோ:
"நிச்சயம் தன்னை அறியாமல் இருப்பது பின் நிச்சயம் அப்பனே! பின் அறிவு இல்லை என்பேன் அப்பனே! முட்டாள்தனம் என்பேன் அப்பனே!"
இந்த வரிகளின் வீச்சை கவனித்தாயா அப்பனே? நவீன உலகம் எதனை 'அறிவு' என்று போற்றுகிறதோ, அதனை "அறிவே இல்லை" என்று அகத்தியர் மறுக்கிறார். ஒருவன் பல பட்டங்களைப் பெற்றிருக்கலாம், ஆனால் அவன் தன்னைத் தான் அறியவில்லை என்றால், அவனது அறிவு ஒரு வலுவற்ற அஸ்திவாரத்தின் மேல் எழுப்பப்பட்ட மாளிகையைப் போன்றது. சுயத்தை அறியாத நிலையில் சேகரிக்கப்படும் மற்ற அனைத்தும் வெறும் குப்பைகளே என்று அவர் ஆணித்தரமாகக் கூறுகிறார். இது தர்க்க ரீதியாக சிந்திக்கும் நவீன வாசகனுக்கு ஒரு பெரிய அதிர்ச்சியைத் தரலாம், ஆனால் இதுவே கசப்பான உண்மை.
4. குரு மற்றும் திருவருளின் முக்கியத்துவம்
தன்னை அறிதல் என்பது ஒரு நீண்ட நெடும் பயணம். இந்தப் பயணம் தத்தளிப்பு இல்லாமல் அமைய வேண்டுமானால், அதற்கு இரண்டு பெரும் துணைகள் அவசியம் என்பதை அகத்தியர் உணர்த்துகிறார். "குரு அருள்" மற்றும் "திரு அருள்" ஆகிய இரண்டு தூண்களைப் பற்றி அவர் குறிப்பிடுகையில், "குருவும் திருவும் நன்றாக இருக்க வேண்டும்" என்கிறார்.
அதாவது, ஒரு தேடுபவனின் வாழ்வில் வழிகாட்டும் ஆசானும் (Guru), இறைவனின் கருணையும் (Thiru) ஒருங்கே அமைய வேண்டும். இதில் மிக முக்கியமான ரகசியம் என்னவென்றால், "அனைத்தும் நீயே!" என்ற பேருண்மையை உணர்வதுதான். நீயே குருவாகவும், நீயே திருவருளாகவும் மாறும் அந்த உன்னத நிலையை அடைய குரு-திரு ஆகிய இருவரின் ஆசியும் ஒருவருக்குத் தேவை.
இந்த ஆன்மீகப் பாதையில் ஆதாரமானவை:
- குரு அருள்: அக இருளை நீக்கி, உன்னை உனக்குக் காட்டும் ஆசானின் வழிகாட்டுதல்.
- திரு அருள்: அக விழிப்புணர்வையும், மெய்ஞானத்தையும் அடைவதற்குத் துணை நிற்கும் இறைவனின் பேராற்றல்.
குருவையும் திருவையும் ஒருசேரப் போற்றி வணங்கும் போது, "அனைத்தும் நீயே" என்கிற அத்வைத நிலை கைக்கூடும்.
5. முடிவுரை: ஒரு புதிய பார்வை
உண்மையான ஞானம் என்பது நாம் வெளியுலகில் தேடி அலையும் தகவல்களில் இல்லை; அது நம்முள்ளே புதைந்து கிடக்கும் நித்யமான உண்மையை வெளிக்கொணர்வதில் இருக்கிறது. உலகை ஆளத் துடிக்கும் மனிதன், முதலில் தன்னைத் தான் ஆளக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். தன்னை அறிவதே அனைத்து வெற்றிகளுக்கும், அமைதிக்கும் திறவுகோல் என்பதை அகத்தியரின் அருள்வாக்கு நமக்குத் தெளிவுபடுத்துகிறது.
அப்பனே! வெளிப்புறத் தேடல்களைச் சற்று ஓரம் தள்ளிவிட்டு, உன் அகக்கண்களைத் திறந்து உன்னைப் பார். அங்கேதான் பிரபஞ்சத்தின் அத்தனை ரகசியங்களும் ஒளிந்துள்ளன.
இறுதிச் சிந்தனை: உலகைப் பற்றி ஆயிரம் விஷயங்களை நுனிப்புல் மேய்ந்த நாம், நம் ஆத்மாவைப் பற்றி ஒரு நிமிடமாவது இதுவரைச் சிந்தித்திருக்கிறோமா? சிந்திப்போம்... தன்னை அறிவோம்!
அம்மையே அப்பா! ஒப்பிலா மணியே!
அன்பினில் விளைந்த ஆரமுதே!
பொய்ம்மையே பெருக்கிப் பொழுதினைச் சுருக்கும்
புழுத்தலைப் புலையனேன் தனக்குச்
செம்மையே ஆய சிவபதம் அளித்த
செல்வமே! சிவபெருமானே!
இம்மையே உன்னைச் சிக்கெனப் பிடித்தேன்
எங்கெழுந்தருளுவதினியே!
என்று படித்து, மீண்டும் உம்மை சிக்கென பிடிக்க எங்களுக்கு அருள் கொடுங்கள் தாயே! தந்தையே!! என்று வேண்டுவோம்.
அவன் அருளாலே அவன் தாள் வணங்கி...
ஓம் அன்னை ஸ்ரீ லோபாமுத்திரா சமேத தந்தை அகத்தியர் திருவடிகளில் சமர்ப்பணம்!
.jpg)
