இறைவா! நீ நன்றாக இருக்க வேண்டும் ...இறைவா..அனைத்தும் நீயே..
சர்வம் சிவார்ப்பணம்...
கஷ்டங்களை போக்க மனிதனைத் தேடுகிறீர்களா? நீங்கள் அறிய வேண்டிய அகத்தியரின் ஒரு நிமிடம் சிந்திக்க வைக்கும் வாக்கு!
1. முன்னுரை
வாழ்க்கைப் பயணம் எப்போதும் சீராக அமைவதில்லை. சில நேரங்களில் எதிர்பாராத துயரங்கள் நம்மைச் சூழ்ந்து கொள்ளும்போது, நெஞ்சில் பாரமும், தூக்கமற்ற இரவுகளும் நம்மை வாட்டுகின்றன. அத்தகைய இக்கட்டான சூழலில், ஒரு பிடிமானத்திற்காக நம் மனம் முதலில் தேடுவது சக மனிதர்களின் உதவியைத் தான். "யாராவது நமக்கு ஒரு வழி காட்ட மாட்டார்களா? இந்தப் பிரச்சினையிலிருந்து நம்மை மீட்க மாட்டார்களா?" என்ற பதற்றத்துடன் நாம் மனிதர்களை நோக்கி ஓடுகிறோம். ஆனால், இத்தனை தேடல்களுக்குப் பிறகும் நமக்கான தீர்வுகள் ஏன் நிலைப்பதில்லை? "சித்தன் அருள் - 1121" என்ற அகத்தியப் பெருமானின் ஜீவநாடி வாக்கு, இந்தத் தடுமாற்றத்திற்கான காரணத்தையும், நிரந்தர நிம்மதிக்கான பாதையையும் மிக ஆழமாக நமக்கு உணர்த்துகிறது.
2. தற்காலிக தீர்வுகளும் அதன் அழிவும்
நமது கஷ்டங்களைப் போக்கிக் கொள்ள நாம் இன்று கையாளும் முறைகளைப் பற்றி அகத்தியர் மிகத் தெளிவாகக் குறிப்பிடுகிறார். ஒரு மனிதனிடம் சென்று, சில காசுகளைக் கொடுத்து, நம் துன்பங்களை நீக்க "எவ்வாறு செய்யலாம்" என்று ஆலோசனை கேட்கிறோம். ஏதோ ஒரு தற்காலிகமான வழியைப் பின்பற்றி அந்தப் பிரச்சினையிலிருந்து தப்பித்துவிடலாம் என்று நாம் நம்புகிறோம்.
ஆனால், இத்தகைய தீர்வுகள் யாவும் "மின்னி மறையும் தற்காலிகத் தீர்வுகள்" மட்டுமே. மற்றொரு மனிதனால் காட்டப்படும் இந்த வழிகள் சிறிது காலத்திற்கு மட்டுமே பலன் தரும். அந்தச் சிறு காலத்திற்குப் பிறகு, அத்தீர்வுகளால் கிடைத்த நிம்மதி உள்ளிட்ட அனைத்தும் அழிந்து போகும் என்கிறார் அகத்தியர். நம்முடைய கர்ம வினைகளின் வேரைத் தொடாமல், புறத்தே தேடும் எந்த மாற்றமும் நிலைத்திருக்காது என்பதே இதில் மறைந்துள்ள உண்மை.
3. இறைசக்தியின் தகுதி
இங்குதான் நாம் ஒரு முக்கியமான நுட்பத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். ஒரு துன்பத்தை வேரோடு பிடுங்கி எறியும் அதிகாரம் அல்லது "தகுதி" யாருக்கு இருக்கிறது? அகத்தியர் ஆணித்தரமாகச் சொல்கிறார்:
"இறை பலங்களுக்குத்தான் கஷ்டங்களை நீக்கும் தகுதி உள்ளது."
மனிதர்கள் ஒவ்வொருவரும் தத்தமது கர்ம வினைகளுக்குக் கட்டுப்பட்டவர்கள். ஒரு வினையில் சிக்கியிருக்கும் மனிதரால், மற்றொருவரின் வினையை முழுமையாகத் தீர்க்க முடியாது. ஆனால், இறைசக்தி என்பது வினைகளுக்கு அப்பாற்பட்டது. அந்தப் பேரருளுக்கு மட்டுமே நமது கஷ்டங்களை நிரந்தரமாக நீக்கும் தார்மீகத் தகுதி (Competence) உள்ளது. நாம் வெளி மனிதர்களைச் சார்ந்து நிற்பதை விடுத்து, நமக்குள் இருக்கும் அந்தப் பேரொளியைச் சார்ந்து நிற்கும் போதுதான் உண்மையான விடுதலைக்கான கதவு திறக்கிறது.
4. சோதனைகளே நல்வாழ்வின் வாயில்கள்
இறைவனைச் சரணடைந்த உடனேயே கஷ்டங்கள் அனைத்தும் மாயமாய் மறைந்துவிடுமா? அங்கோ ஒரு பெரும் சூட்சுமம் ஒளிந்திருக்கிறது. தெய்வ பலங்கள் எடுத்தவுடனேயே நன்மைகளை வாரி வழங்கி விடுவதில்லை. அதற்கு முன் அவை "சோதனைகளைத் தரும்".
இந்தச் சோதனைகளைத் தகுதியற்ற தண்டனையாக நாம் கருதக் கூடாது. நம்மிடம் இருக்கும் ஆணவம், கர்ம வினைகள் மற்றும் தேவையற்ற பிடிப்புகளை எரித்து நம்மைப் பக்குவப்படுத்தும் ஒரு சுத்திகரிப்பு முறையே இது. வரப்போகும் மிகப்பெரிய நன்மைகளைத் தாங்கிக் கொள்ளும் அளவிற்கு நம் மனதைப் பலப்படுத்துவதற்கே இந்தச் சோதனைகள். அந்தச் சோதனைகளைக் கடந்து நிலைத்து நிற்பவர்களுக்கு மட்டுமே, இறைவன் "அனைத்தையும்" வாரி வழங்குகிறான். இக்கஷ்டங்கள் ஒரு முடிவல்ல, மாறாக ஒரு உன்னதமான வாழ்விற்கான ஆயத்தப் பணிகள்.

5. இந்த வாழ்வின் உச்சகட்ட பரிசு: இப்பிறவி மோட்சம்
அகத்தியர் காட்டும் இந்தப் பாதை வெறும் துயர் துடைப்போடு நின்றுவிடுவதில்லை. அதன் இலக்கு மிக உன்னதமானது. ஒரு மனிதன் இறைவனின் சோதனைகளைத் தாங்கி நிற்கும் போது, அவனுக்கு ஒரு சீரான நல்வாழ்க்கை கிடைக்கிறது. அதைத் தொடர்ந்து அவன் "நல்வழியாக்கப்பட்டு", இறை அருளின் முழுமைக்கு ஆளாகிறான்.
இந்த ஆன்மீகப் பயணத்தின் உச்சகட்டமாக, அகத்தியர் ஒரு மாபெரும் வாக்குறுதியை அளிக்கிறார். இறை வழிநடத்துதலில் இருப்பவருக்கு இப்பிறவியிலேயே மோட்சம் கிட்டும் என்பதே அது.
"இப்பிறவி மோட்சமும் அடையும், என்பது நிச்சயமான வாக்கு."
மரணத்திற்குப் பின் கிடைக்கும் ஏதோ ஒன்றாக மோட்சத்தைக் கருதாமல், இறை அருளால் நல்வழியில் வாழும் போதே அந்தப் பேரின்ப நிலையை அடைய முடியும் என்று அகத்தியர் உறுதி கூறுகிறார்.

6. முடிவுரை: ஒரு சிந்தனைத் தூண்டல்
மனிதர்களைத் தேடி ஓடுவதால் கிடைக்கும் தற்காலிக நிம்மதி என்பது மணலில் எழுதிய எழுத்தைப் போன்றது; அது காலப்போக்கில் அழிந்துவிடும். ஆனால், இறைவனின் சோதனைகளை ஒரு வரமாக ஏற்றுக்கொண்டு, அதன் வழி நடப்பவர்களுக்குக் கிடைக்கும் நல்வாழ்வோ என்றும் அழியாதது.
இன்று உங்கள் கஷ்டங்களுக்காக நீங்கள் யாரிடம் கையேந்துகிறீர்கள்? சில காலம் மட்டும் நிலைத்து நின்று பின் அழிந்து போகும் மனிதத் தீர்வுகளையா அல்லது சோதனைகளுக்குப் பின் மோட்சம் வரை அழைத்துச் செல்லும் இறை அருளையா?
அமைதி என்பது வெளியே தேடி அடைவதல்ல, அது அருளோடு இணைந்து நமக்குள் மலர வேண்டியது. ஒரு நிமிடம் சிந்திப்போம்; தெளிவு பெறுவோம்.

அம்மையே அப்பா! ஒப்பிலா மணியே!
அன்பினில் விளைந்த ஆரமுதே!
பொய்ம்மையே பெருக்கிப் பொழுதினைச் சுருக்கும்
புழுத்தலைப் புலையனேன் தனக்குச்
செம்மையே ஆய சிவபதம் அளித்த
செல்வமே! சிவபெருமானே!
இம்மையே உன்னைச் சிக்கெனப் பிடித்தேன்
எங்கெழுந்தருளுவதினியே!
என்று படித்து, மீண்டும் உம்மை சிக்கென பிடிக்க எங்களுக்கு அருள் கொடுங்கள் தாயே! தந்தையே!! என்று வேண்டுவோம்.
அவன் அருளாலே அவன் தாள் வணங்கி
ஓம் அன்னை ஸ்ரீ லோபாமுத்திரா சமேத தந்தை அகத்தியர் திருவடிகளில் சமர்ப்பணம்!