கடவுளைக் கைகட்டி நிற்க வைக்கும் ஒற்றை வழி: சித்தர்கள் அருளிய ரகசியம்

                                                               இறைவா! நீ நன்றாக இருக்க வேண்டும் 

     இறைவா..அனைத்தும் நீயே..

                                                                  சர்வம் சிவார்ப்பணம்...     

கடவுளைக் கைகட்டி நிற்க வைக்கும் ஒற்றை வழி: சித்தர்கள் அருளிய ரகசியம்

நம் வாழ்வில் இறைவனின் சித்தத்தை நாம் எப்படி நாடுகிறோம்? பெரும்பாலும் வேண்டுதல்கள் மூலமும், பிரார்த்தனைகள் மூலமும் தானே? ஆனால், இறைவனின் அருளைப் பெறுவதற்கும் அப்பால், அந்த இறைசக்தியையே நமக்காகப் பணியாற்ற வைக்கும் ஒரு பாதை இருக்கிறது என்றால், அது நமது ஆன்மீகப் புரிதலை அடியோடு மாற்றிவிடாதா?

சித்தர்களின் ஞானப் பார்வையில், வேண்டுதல்களைக் கடந்த ஒரு பேரரசு இருக்கிறது. அங்கு பக்தியை விட செயலே மதிக்கப்படுகிறது. இறைவனிடம் கேட்பதை விடுத்து, இறைவனையே நமக்கு சேவை செய்ய வைக்கும் அந்த ஒற்றை, மாபெரும் ரகசியத்தைத்தான் நாம் இப்போது காணவிருக்கிறோம்.

புண்ணியம்: இறைசக்தியை இயக்கும் பேரரசு

சித்தர்கள் அருளிய ஆன்மீக விதிகளில், ஒரு பேருண்மை நம்மைத் திகைக்க வைக்கிறது: புண்ணியத்தின் முன் இறைவழிபாடு கூட இரண்டாம் பட்சம்தான். ஆம், நீங்கள் இறைவனை வணங்குகிறீர்களோ இல்லையோ, அது ஒரு பொருட்டல்ல. உங்களிடம் போதுமான புண்ணியம் என்ற மூலதனம் இருக்குமானால், அந்த இறைவனே உங்களுக்கு ஒரு சேவகனைப் போலப் பணிவிடை செய்யக் கடமைப்பட்டவன்.

அப்பப்பா இறைவன் என்ன? இறைவன் அப்பா புண்ணியங்கள் தான் இங்கு சிறந்தது. புண்ணியங்கள் செய்துவிட்டால் இறைவனும் கை கட்டி நிற்பான். அப்பா வேலைக்காரன் போல்.

இந்த வார்த்தைகளின் ஆழம் என்ன? நமது கவனம் இறைவனைத் தேடி ஆலயங்களுக்குச் செல்வதில் மட்டும் முடங்கிவிடக் கூடாது. மாறாக, சக மனிதர்களுக்குச் சேவை செய்வதன் மூலம் புண்ணியம் எனும் பிரபஞ்ச நாணயத்தைச் சேமிப்பதில் இருக்க வேண்டும். இதுவே இறைசக்தியை நமக்காக ஈர்க்கும் அசைக்க முடியாத விதி.

இந்த பிரபஞ்ச விதியின் பேருண்மைக்கு, சிவபெருமானின் திருவிளையாடலை விட சிறந்த சாட்சியம் இருக்க முடியுமா? வயோதிக மூதாட்டியான வந்தியம்மைக்காக, பரம்பொருளான அந்த சிவனே பிட்டுக்கு மண் சுமந்து, பாண்டிய மன்னனிடம் பிரம்படி பட்ட லீலையை எண்ணிப் பாருங்கள். அது வெறும் கதை அல்ல; ஒரு மகாவிதியின் செயல்முறை விளக்கம். அந்த அம்மையாரின் கணக்கில் இருந்த புண்ணியம்தான், ஆதியும் அந்தமும் இல்லாத அந்தப் பேரிறையை அவருக்குப் பணியாற்றும் நிலைக்குக் கொண்டு வந்தது.

எனவே, சித்தர்கள் காட்டும் பாதை மிகத் தெளிவானது. இறைவனின் அருளை யாசித்துப் பெறுவதை விட, அதை உரிமையுடன் ஈர்க்கும் வழியே மேலானது. அந்த வழி, தன்னலமற்ற சேவையின் மூலம் புண்ணியத்தின் சாம்ராஜ்யத்தைக் கட்டமைப்பதே ஆகும். கேட்கும் கரங்களை விட, கொடுக்கும் கரங்களுக்கே இறைவன் கட்டுப்படுகிறான்.

இறுதியாக, இந்த ஆழமான சிந்தனையுடன் விடைபெறுவோம்: 'இறைவனிடம் இன்று என்ன கேட்பது?' என்று யோசிப்பதை விடுத்து, "இன்று நான் யாருக்குச் சேவை செய்யலாம்?" என்று சிந்தித்தால், நமது வாழ்க்கை எத்தகைய தெய்வீக மாற்றத்தை அடையும்?

அம்மையே அப்பா! ஒப்பிலா மணியே!

அன்பினில் விளைந்த ஆரமுதே!

பொய்ம்மையே பெருக்கிப் பொழுதினைச் சுருக்கும்

புழுத்தலைப் புலையனேன் தனக்குச்

செம்மையே ஆய சிவபதம் அளித்த

செல்வமே! சிவபெருமானே!

இம்மையே உன்னைச் சிக்கெனப் பிடித்தேன்

எங்கெழுந்தருளுவதினியே!

என்று படித்து, மீண்டும் உம்மை சிக்கென பிடிக்க எங்களுக்கு அருள் கொடுங்கள் தாயே! தந்தையே!! என்று வேண்டுவோம்.

அவன் அருளாலே அவன் தாள் வணங்கி

ஓம் அன்னை ஸ்ரீ லோபாமுத்திரா சமேத  தந்தை அகத்தியர் திருவடிகளில் சமர்ப்பணம்!