இறைவா! நீ நன்றாக இருக்க வேண்டும் 

     இறைவா..அனைத்தும் நீயே..

            சர்வம் சிவார்ப்பணம்... 

திருமூலரின் 5 அதிர்ச்சி தரும் எச்சரிக்கைகள்: நாம் ஏன் 'அறிவுள்ள முட்டாள்கள்' என அழைக்கப்படுகிறோம்?

Introduction

நவீன வாழ்க்கையின் சிக்கல்களுக்கும், அறநெறி குழப்பங்களுக்கும் மத்தியில் நாம் அனைவரும் திளைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம். இந்த கலியுகத்தின் இரைச்சலில், வழிகாட்டுதலுக்காக காலத்தால் அழியாத ஞானத்தை பலரும் தேடுகிறோம். அத்தகைய ஒரு ஞானத்தின் குரல், காசியின் கங்கைக் கரையிலிருந்து நேரடியாக நம்மை வந்தடைந்திருக்கிறது. அதுவே சித்தர் திருமூலரின் சக்திவாய்ந்த வாக்கு. கங்கையின் கரையில், காலத்தின் சாட்சியாக நிற்கும் காசியிலிருந்து ஒலிக்கும் இந்த வார்த்தைகள், வெறும் அறிவுரை அல்ல; அது நம் ஆன்மாவை உலுக்கும் ஒரு பேரிடி. அந்த தெய்வீக எச்சரிக்கையிலிருந்து நம்மை சிந்திக்க வைக்கும் ஐந்து முக்கிய, அதிர்ச்சியூட்டும் செய்திகளை இந்த வலைப்பதிவில் காணலாம்.

--------------------------------------------------------------------------------

1. மனிதனின் மாபெரும் முரண்பாடு: 'அறிவுள்ள முட்டாள்'

திருமூலர் மனிதகுலத்திற்கு ஒரு ஆத்திரமூட்டும் பட்டப்பெயரைச் சூட்டுகிறார்: "அறிவுள்ள முட்டாள்". அவரது பார்வையில், மனிதர்கள் பெரும் அறிவாற்றலுடன் படைக்கப்பட்டிருந்தாலும், பிறக்கும்போது எதையும் அறியாமல் பிறந்து, இறுதியில் உண்மையைப் பற்றி எதையுமே கற்றுக்கொள்ளாமல் இறந்துவிடுகிறார்கள். இடையில், உலகப் போராட்டங்களிலும் பந்தபாசங்களிலும் சிக்கிக்கொண்டு, எது தங்களுக்கு அழிவைத் தரும் என்பதை உணராமலேயே தங்கள் வாழ்க்கையை முடிக்கிறார்கள்.

இது ஏதோ இன்றைய காலகட்டத்திற்கு மட்டுமான விமர்சனம் அல்ல. இது மனிதனின் காலங்காலமான குணக்கேட்டைச் சுட்டும் ஒரு அவலக்குரல். திருமூலரின் பார்வையில், மனிதன் ஞானத்தை நிராகரிப்பதில் ஒரு தொடர்ச்சியான வடிவத்தைக் கொண்டிருக்கிறான். அவர் வேதனையுடன் குறிப்பிடுவது போல, "புத்தனே வந்தாலும் மனிதன்... அவனுக்கு எதிராகவே போராட்டங்களாம்!" இந்த வார்த்தைகள், நம்முடைய 'அறிவுள்ள முட்டாள்தனம்' என்பது உண்மையான ஞானம் கண்முன்னே தோன்றினாலும் அதை எதிர்த்துப் போராடும் ஒரு ஆழமான பிடிவாதம் என்பதை அம்பலப்படுத்துகிறது.

யான் மனிதனை அறிவுள்ள முட்டாள் என்றுதான் உரைப்பேன். ஏனென்றால் எதையுமே தெரிந்து கொள்ளாமல் பிறக்கின்றான் மனிதன் பின் எதனையுமே தெரிந்துகொள்ளாமல் இறந்து போகின்றான் மனிதன். என்ன லாபம்??

2. உங்கள் துன்பத்திற்கு நீங்கள் தான் காரணம், இறைவன் அல்ல

திருமூலர் முன்வைக்கும் மிக முக்கியமான வாதம் தனிப்பட்ட பொறுப்புணர்வைப் பற்றியது. மனிதர்கள் தங்கள் செயல்களாலேயே (பாவம்/கர்மா) துன்பங்களை உருவாக்கிக்கொண்டு, பிறகு தங்கள் துரதிர்ஷ்டங்களுக்குத் தவறாக இறைவனைக் குற்றம் சாட்டுகிறார்கள் என்று அவர் விளக்குகிறார்.

இந்த உண்மை நம்மை சுடும், ஏனெனில் இது நமது எல்லா சாக்குப்போக்குகளையும் நீக்கிவிடுகிறது. இறைவனின் மீது பழி போடுவதை நிறுத்திவிட்டு, நம் செயல்களை நேருக்கு நேர் பார்க்க இது நம்மை நிர்பந்திக்கிறது. திருமூலரின் குரல் இங்கே ஒரு தத்துவ விளக்கமாக இல்லாமல், நம் ஒவ்வொருவரின் மனசாட்சியையும் உலுக்கும் ஒரு தனிப்பட்ட கேள்வியாக மாறுகிறது: "இன்னும் உன் பிள்ளைகளையும் அவர்களுடைய பிள்ளைகளையும் கர்மத்தை சேர்த்து வைக்க வைக்கின்றாயா?" இது நம் செயல்களின் விளைவுகள் நம்முடன் முடிவதில்லை, அவை தலைமுறைகளைத் தாண்டி தொடரும் என்ற கடுமையான எச்சரிக்கையாகும்.

நிச்சயம் தான் தான் செய்த பாவத்திற்கு தான்தான் தண்டனையை அனுபவிக்க வேண்டுமே தவிர இறைவன் மேல் குற்றம் சொல்வதற்கு மனிதர்களுக்கு தகுதி இல்லை என்பேன்.

3. ஆன்மீகப் போட்டி: பக்தர்களுக்குள்ளேயே எழும் பொறாமை

கலியுகத்தில் ஆன்மீகத்தின் நிலை எப்படி இருக்கும் என்று திருமூலர் தீர்க்கதரிசனமாக உரைக்கிறார். அகங்காரத்தாலும், "யான் தான் பெரியவன் நீ சிறியவன்" என்ற போட்டியாலும், பொறாமையாலும் உந்தப்பட்டு, பக்தர்களுக்குள்ளேயே விரோதமும் மோதல்களும் உருவாகும் என்று அவர் எச்சரிக்கிறார்.

இந்த பழங்கால எச்சரிக்கை, இன்றைய ஆன்மீக உலகில் நடக்கும் போட்டிகளைப் பார்க்கும்போது நம்மை உறைய வைக்கிறது. ஆனால் திருமூலர் இதை ஒரு சமூகப் பிரச்சனையாக மட்டும் பார்க்கவில்லை; அவர் அதை அருவருப்புடன் பார்க்கிறார். அவருடைய கோபம் இந்த வார்த்தைகளில் வெடிக்கிறது: "பொறாமைக்கார மனிதனே! தேவையா? இது? யான் காறியும் துப்புவேன்! இனிமேலும் மனிதனை." இந்தப் பாவமானது தவறு மட்டுமல்ல, அது ஞானிகளுக்கு முற்றிலும் அருவருக்கத்தக்கது, அவர்களின் இகழ்ச்சியை நேரடியாக சம்பாதித்துத் தரும் ஒரு குணம் என்பதை இந்த அதிர்ச்சியூட்டும் வரிகள் உணர்த்துகின்றன.

பொறாமை உன்னை அழித்து விடும் என்பதை கூட உந்தனுக்கு தெரியாத வண்ணமாக நிகழ்கின்றது . வேண்டாம் பின் சித்தர்களை தூண்டினால் நிச்சயம் அடி பலமாக இருக்கும் என்பேன்.

4. போலி குருக்களின் மறைக்கப்பட்ட கர்மா: பின்பற்றுபவர்களுக்கும் பங்குண்டு

போலி ஆன்மீகத் தலைவர்கள் குறித்து திருமூலர் கடுமையான எச்சரிக்கைகளை விடுக்கிறார். இந்த நபர்கள், இறைவனின் மற்றும் சித்தர்களின் பெயர்களைப் பயன்படுத்தி பணத்தையும் புகழையும் சம்பாதிக்கிறார்கள். வெளியில் ஞானிகளைப் போல நடித்துக்கொண்டே, தங்களுக்குள் பெரும் கர்மாவைச் சேமித்துக்கொள்கிறார்கள்.

இந்த எச்சரிக்கையின் மிகவும் அதிர்ச்சியூட்டும் பகுதி என்னவென்றால், ஒரு போலி குருவின் கர்மா, அவரைப் பின்பற்றுபவர்களுடனும் பகிர்ந்து கொள்ளப்படுகிறது என்பதுதான். அவர்களை இந்தத் தவறை செய்யத் தூண்டுவது எது? திருமூலர் அவர்களின் ஆணவம் நிறைந்த உள்மன ஓட்டத்தை வெளிப்படுத்துகிறார். "சித்தர்களுக்கா? தெரிய போகிறது? இறைவனுக்கா? தெரியப்போகிறது?" என்ற இறுமாப்புடன், தங்கள் செயல்கள் கவனிக்கப்படவில்லை என்று அவர்கள் நம்புகிறார்கள். இந்த அறியாமையால், ஏமாற்றப்பட்ட சீடர்களும் அந்த கர்மச்சுமையில் பங்கு கொண்டு, தங்களின் அழிவுக்கு தாங்களே காரணமாகிறார்கள்.

அவனுடைய கர்மா பின் அவந்தனை அனுபவித்துவிட்டு இவன் பெயரை எவ்வாறு இவன் தன் யார் யார் மக்களுக்குச் சொன்னார்களோ இக் கர்மம் அவர்களுக்கும் சேர அவந்தனும் அழிந்து போவான் என்பேன்.

5. பிரபஞ்சத்தின் திருத்தும் கருவி: துன்பம் ஒரு வழிமுறை

மனிதகுலம் தனது அழிவுப் பாதையை மாற்றிக்கொள்ள மறுக்கும்போது, துன்பங்களும் (கஷ்டங்கள்) நோய்களும் தற்செயலாக ஏற்படுவதில்லை, அவை இறைவனால் ஒரு திருத்தும் நடவடிக்கையாகவே திட்டமிட்டு அனுப்பப்படுகின்றன என்ற சவாலான கருத்தை திருமூலர் முன்வைக்கிறார்.

ஆனால் இதில் இன்னும் ஆழமான ஒரு உண்மை மறைந்துள்ளது. துன்பம் என்பது ஒரு கருவி மட்டுமல்ல; அது பிரபஞ்சத்தின் ஒருவிதமான இரக்கமும்கூட. ஏனெனில், துன்பத்தை விட மிக மோசமான ஒன்று இருக்கிறது—அது இறைவனின் மௌனம். திருமூலர் எச்சரிக்கிறார், "இறைவனும் சற்று மௌனம் சாதித்தால் நீங்கள் நிச்சயமாய் அழிவுகளில் ஏற்பட்டு விடுவீர்கள்." இந்த பார்வையில், கஷ்டங்கள் என்பது பிரபஞ்சம் நம்மைக் கைவிடவில்லை என்பதற்கான ஒரு வேதனையான அடையாளம். திருந்துவதற்கு ஒரு வாய்ப்பு இன்னும் இருக்கிறது என்பதற்கான கடுமையான நினைவூட்டல் அது.

கஷ்டங்கள் கொடுத்தால்தான் மனிதன் இனிமேலும் திருந்துவான்.

--------------------------------------------------------------------------------

Conclusion

திருமூலரின் செய்தியின் மையக்கருத்து இதுதான்: ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் தன்னைத் தானே சீர்திருத்திக்கொள்ள வேண்டிய அவசரமான மற்றும் தனிப்பட்ட பொறுப்பு இருக்கிறது. அதற்கான பாதை எளிமையானது, ஆனால் ஆழ்ந்த அர்த்தம் கொண்டது: பிறரைத் தன்னைப்போல் நேசிப்பது, பொறாமையை கைவிடுவது, மற்றும் போலியானவற்றைத் தவிர்த்து உண்மையை நாடுவது.

திருமூலரின் வார்த்தைகள் நம் ஒவ்வொருவரின் கையிலும் ஒரு கண்ணாடியைக் கொடுக்கின்றன. அதில் தெரியும் பிம்பத்தை சரிசெய்யும் பொறுப்பை நாம் ஏற்போமா, அல்லது 'அறிவுள்ள முட்டாள்களாகவே' தொடர்வோமா?

அம்மையே அப்பா! ஒப்பிலா மணியே!

அன்பினில் விளைந்த ஆரமுதே!

பொய்ம்மையே பெருக்கிப் பொழுதினைச் சுருக்கும்

புழுத்தலைப் புலையனேன் தனக்குச்

செம்மையே ஆய சிவபதம் அளித்த

செல்வமே! சிவபெருமானே!

இம்மையே உன்னைச் சிக்கெனப் பிடித்தேன்

எங்கெழுந்தருளுவதினியே!

என்று படித்து, மீண்டும் உம்மை சிக்கென பிடிக்க எங்களுக்கு அருள் கொடுங்கள் தாயே! தந்தையே!! என்று வேண்டுவோம்.

அவன் அருளாலே அவன் தாள் வணங்கி...

ஓம் அன்னை ஸ்ரீ லோபாமுத்திரா சமேத  தந்தை அகத்தியர் திருவடிகளில் சமர்ப்பணம்!