அகத்தியர் வாக்கு: மருத்துவமனைகள் ஏன் எதிர்காலத்தின் கோவில்களாக மாறும்? ஒரு அதிர்ச்சியூட்டும் தீர்க்கதரிசனம்

                                                      இறைவா! நீ நன்றாக இருக்க வேண்டும் 

     இறைவா..அனைத்தும் நீயே..

                                                                  சர்வம் சிவார்ப்பணம்...   

அகத்தியர் வாக்கு: மருத்துவமனைகள் ஏன் எதிர்காலத்தின் கோவில்களாக மாறும்? ஒரு அதிர்ச்சியூட்டும் தீர்க்கதரிசனம்

நமது வாழ்வில் கோவில்களுக்கும் மருத்துவமனைகளுக்கும் தனித்தனி இடங்கள் உண்டு. ஒன்று, ஆன்மாவின் அமைதியைத் தேடிச் செல்லும் புண்ணியத் தலம். மற்றொன்று, உடலின் பிணிகளைத் தீர்க்க நாடிச்செல்லும் அறிவியல் கூடம். இந்த இருபெரும் தூண்களின் நோக்கங்கள் வெவ்வேறானவை. ஆனால், எதிர்காலத்தில் இந்த இரண்டு இடங்களின் பங்கும் ஒன்றாகிவிடும் என்று அகத்திய மாமுனிவர் உரைத்தால் அது எதைக் குறிக்கிறது? மருத்துவமனைகளே மக்களின் திருத்தலங்களாக மாறிவிடும் என்ற அகத்தியரின் வாக்கு, நமது ஆன்மீகப் புரிதலுக்கும் நவீன வாழ்க்கை முறைக்கும் இடையே ஒரு ஆழமான கேள்வியை எழுப்புகிறது.

மருத்துவமே வருங்காலத்தின் திருத்தலம்

அகத்தியரின் தீர்க்கதரிசனத்தின் மையக் கருத்து இதுதான்: வருங்காலத்தில், மருத்துவம் வழங்கும் இடங்களே புனிதம் வாய்ந்த திருத்தலங்களாக மாறிவிடும். ஆன்ம பலத்திற்காக ஆலயங்களை நாடிய காலம் மறைந்து, உடல் நலத்திற்காக மருத்துவமனைகளை மட்டுமே மக்கள் புகலிடமாகக் கருதும் ஒரு காலம் பிறக்கும் என்கிறார்.

அவரது வாக்கு இதோ:

அப்பனே நிச்சயம் எதை என்று அறிய அப்பனே, இதனால் மருத்துவம் தான் திருத்தலம் அப்பனே பின் ஆகிவிடும் என்பேன் அப்பனே, வருங்காலத்தில்.

இது வெறும் சமூக மாற்றத்திற்கான குறிப்பு மட்டுமல்ல. ஆன்மாவை மையப்படுத்திய ஒரு பண்பாடு, உடலை மட்டுமே பிரதானமாகக் கருதும் ஒரு நிலைக்குத் தாழ்வதையே இது உணர்த்துகிறது. இறைவனிடம் அடைக்கலம் தேடிய சமூகம், மனிதனின் அறிவியலிடம் மட்டுமே சரணடையும் போது என்னவாகும்? உடலை ஆன்மாவின் கருவியாகப் பாராமல், பழுதுபார்க்க வேண்டிய இயந்திரமாக மட்டுமே காணும் நிலை வந்தால், நாம் எதை இழந்து நிற்போம்?

ஏன் இந்த நிலை? பாவங்களின் பெருக்கம்

இத்தகையதொரு துயர்மிகு நிலை ஏன் ஏற்பட வேண்டும்? அதற்கான காரணத்தையும் சித்தர் தெளிவாக விளக்குகிறார். மனிதர்களிடையே பாவங்கள் பெருகி, அவை கட்டுக்கடங்காமல் குவிந்துவிடுவதே இந்த மாற்றத்திற்கு மூல காரணம் என்கிறார். இங்கு "பாவங்கள்" என்பது வெறும் மத ரீதியான மீறல்கள் அல்ல; இயற்கையோடு இயைந்த வாழ்விலிருந்து விலகுதல், சுயநலத்தால் பிற உயிர்களுக்குத் தீங்கு விளைவித்தல், மனதாலும் செயலாலும் தூய்மையற்றிருத்தல் என அனைத்தும் இதில் அடங்கும்.

அறநெறிகளில் இருந்து மனிதன் விலகிச் செல்லும்போது, அதன் விளைவாக மனதிலும் உடலிலும் நோய்கள் பெருகுகின்றன. இந்த இயற்கையின் சமநிலை குலையும்போது, மனிதன் அதற்கான தீர்வை பௌதீக மற்றும் மருத்துவத் தலையீடுகளில் மட்டுமே தேட வேண்டிய கட்டாயத்திற்குத் தள்ளப்படுகிறான். இதுவே மருத்துவமனைகளை திருத்தலங்களாக மாற்றும் செயலுக்கு வித்திடுகிறது.

மீள்வதற்கான வழி: சித்தர்களின் உபதேசம்

இந்த இக்கட்டான பாதையில் இருந்து மீள்வதற்கான வழியை அகத்தியர் மட்டுமல்ல, பல சித்தர்களும் நெடுங்காலமாக வலியுறுத்தி வருவதாக அவர் குறிப்பிடுகிறார். இது ஏதோ புதிய உபதேசமன்று; காலங்காலமாக சித்தர்கள் கூறிவரும் ஞானத்தின் சாரமே இது. "அப்பனே, இதை ஒழிக்கவே பல வகைகளில் கூட அப்பனே பல சித்தர்கள் யாங்கள் செப்பிக்கொண்டே வருகின்றோம்," என்றுரைப்பதன் மூலம், இந்த வழிகாட்டுதலின் முக்கியத்துவத்தை அவர் ஆழமாக உணர்த்துகிறார்.

அப்படி அவர்கள் காட்டும் வழி என்ன? பெரிய யாகங்களோ, கடினமான விரதங்களோ அல்ல. நாம் செய்யும் ஒவ்வொரு செயலையும் "பரிசுத்தமான... ஆத்மார்தத்தோடு... செய்து கொண்டு வந்தாலே போதுமானதப்பா" என்று அவர்கள் உறுதியளிக்கிறார்கள். உள்ளத் தூய்மையுடனும், முழுமையான அர்ப்பணிப்புடனும் செயல்களைச் செய்யும்போது, அதுவே மிகப்பெரிய தவமாகிறது. அவ்வாறு தூய்மையான வழியில் நடப்பவர்களுக்குத் தாங்கள் துணையாக இருப்பதாக மாபெரும் வாக்குறுதியையும் தருகிறார்கள்.

"மற்றவைகள் எல்லாம் யாங்கள் பார்த்துக் கொள்கின்றோம் அப்பனே," என்ற அவர்களின் வார்த்தைகள், இந்த எளிய உள்மாற்றம் எவ்வளவு சக்தி வாய்ந்தது என்பதை நமக்கு உணர்த்துகிறது.

முடிவுரை: நம் கையில் இருக்கும் தேர்வு

அகத்தியர் காட்டியது ஒரு தீர்க்கதரிசனம் மட்டுமல்ல, ஒரு எச்சரிக்கையும் கூட. பாவங்கள் பெருகுவதால் மருத்துவமனைகளே திருத்தலங்களாக மாறும் என்பது வருங்காலத்தின் ஒரு சாத்தியக்கூறு. ஆனால், செய்யும் செயல்களை ஆத்மார்த்தமாகவும், தூய்மையாகவும் செய்வதன் மூலம் அந்த விதியை மாற்றியமைக்கும் வழியையும் சித்தர்களே காட்டுகிறார்கள்.

ஆக, மருத்துவத்தை நமது திருத்தலமாக மாற்றுவதா, அல்லது நமது செயல்களையே திருத்தலமாக மாற்றுவதா என்ற தேர்வு நம் ஒவ்வொருவரின் கைகளிலும் தான் உள்ளது.

அம்மையே அப்பா! ஒப்பிலா மணியே!

அன்பினில் விளைந்த ஆரமுதே!

பொய்ம்மையே பெருக்கிப் பொழுதினைச் சுருக்கும்

புழுத்தலைப் புலையனேன் தனக்குச்

செம்மையே ஆய சிவபதம் அளித்த

செல்வமே! சிவபெருமானே!

இம்மையே உன்னைச் சிக்கெனப் பிடித்தேன்

எங்கெழுந்தருளுவதினியே!

என்று படித்து, மீண்டும் உம்மை சிக்கென பிடிக்க எங்களுக்கு அருள் கொடுங்கள் தாயே! தந்தையே!! என்று வேண்டுவோம்.

அவன் அருளாலே அவன் தாள் வணங்கி

ஓம் அன்னை ஸ்ரீ லோபாமுத்திரா சமேத  தந்தை அகத்தியர் திருவடிகளில் சமர்ப்பணம்!