திருவண்ணாமலை மூலவரின் மடியில் அமர்ந்திருக்கும் சித்தர் யார்? சித்தர்கள் வெளிப்படுத்தும் ஆச்சரியமூட்டும் ரகசியம்

                                                                 இறைவா! நீ நன்றாக இருக்க வேண்டும் 

                                                                  இறைவா..அனைத்தும் நீயே..

                                                                  சர்வம் சிவார்ப்பணம்...  

திருவண்ணாமலை மூலவரின் மடியில் அமர்ந்திருக்கும் சித்தர் யார்? சித்தர்கள் வெளிப்படுத்தும் ஆச்சரியமூட்டும் ரகசியம்

திருவண்ணாமலை, காலத்தால் கரையாத ஆன்மீகப் பெருவெளி. அண்ணாமலையான் அருளை நாடி பல்லாயிரக்கணக்கான ஆன்மாக்கள் கிரிவலம் வந்து, தங்களின் பக்தியைப் பலவிதங்களில் வெளிப்படுத்துகின்றன. மலர்களையும், மந்திரங்களையும், கண்ணீரையும் காணிக்கையாக்குகிறார்கள். ஆனால், பக்தியின் உச்சபட்ச நிலை என்பது எது? அதன் மெய்யான வடிவம் எப்படி இருக்கும்?

நாம் காணும் வழிபாடுகளுக்கு அப்பால், சில ஆழ்நிலை ரகசியங்கள் மறைந்தே இருக்கின்றன. அவை, காலத்தைக் கடந்து வாழும் மகத்தான சித்தர்களின் திருவாக்குகள் மூலமாகவே நமக்கு வெளிப்படுகின்றன. அந்த வகையில், இடைக்காடர் சித்தர் அவர்கள் வெளிப்படுத்திய ஒரு ஆச்சரியமூட்டும் ரகசியத்தைத்தான் நாம் இங்கே காணப்போகிறோம். இது, உலகத்தின் பார்வையைத் துறந்து, இறைவனின் பார்வையையே வென்ற ஒரு மகா ஞானியின் கதை.

1. திருடன் என்று உலகம் தூற்றிய மகா ஞானி

அந்த மகா ஞானி, தில்லை எனப்படும் சிதம்பரத்தில் பெரும் செல்வந்தராக வாழ்ந்தவர். ஒருநாள், தன் செல்வங்கள் அனைத்தும் தில்லை நடராஜனுக்கே சொந்தம் என்று அனைத்தையும் அங்கேயே துறந்துவிட்டு, ஒரு ஆடையுடன் திருவண்ணாமலைக்கு வந்து சேர்ந்தார்.

அவர் கிரிவலப் பாதையில் உள்ள ஈசானிய லிங்கத்தின் அருகே அமர்ந்துகொண்டு, வருவோர் போவோரை எல்லாம் ஒருவித மௌனத்துடன் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தார். உலகியல் பார்வையும், ஆன்மீகப் பார்வையும் ஒன்றல்ல என்பதற்கு இதுவே சாட்சி. அவரின் புறத்தோற்றத்தையும், மௌனத்தையும் கண்ட மக்கள், தங்களின் சிற்றறிவால் அவரைத் தவறாக எடைபோட்டனர். இடைக்காடர் சித்தர் கூறுவது போல, “திருடன் போல் இருக்கிறான் என்று, நிச்சயம் அவனை ஏசி ஏசி விட்டுச் செல்வார்கள்.”

இது கலியுகத்தின் இயல்பை நமக்கு அப்பட்டமாக உணர்த்துகிறது. சித்தர் வாக்கில் சொல்வதானால், “நிச்சயம் உண்மை பேசுபவனை திருடன் என்பார்கள். பொய் பேசுபவர்கள் நல்லோர்கள் என்பார்கள் அப்பா. இதுதான் கலியுகம்.” ஆனால், புற உலகின் ஏளனப் பேச்சுகள், அந்த ஞானியின் அக அமைதியைக் கிஞ்சிற்றும் அசைக்கவில்லை.

2. மனித வடிவில் வந்து சோதித்த அண்ணாமலையார்

கயிலாயத்தில் இருந்து இதைக் கண்டுகொண்டிருந்த பார்வதி தேவி, ஈசனிடம் அந்த ஞானியைப் பற்றிக் கூறினார். “மற்ற பக்தர்களைப் போல ‘நமசிவாயா’ என்றோ, ‘அருணாச்சலா’ என்றோ அவர் கூறவில்லை. ஏதோ தனக்குள் பிதற்றிக்கொண்டே, வருவோரை எல்லாம் உற்றுப் பார்க்கிறார். அவரின் நிலையைச் சென்று பாருங்கள்” என்று வேண்டினார்.

தன் பக்தனின் பெருமையை உலகிற்கு உணர்த்த, ஈசன் ஒரு திருவிளையாடலைத் தொடங்கினார். சாதாரண மனித வடிவில் வந்த அண்ணாமலையார், கூட்டத்தில் செல்வது போல அந்த ஞானியின் கால்களை மிதித்துச் சென்றார். அந்த நொடியிலேயே, அந்த ஞானிக்குத் தெரிந்துவிட்டது, வந்திருப்பது இறைவன் தான் என்று. இருந்தும், தன் இயல்பிலிருந்து மாறாமல், “கண் தெரியாதவனே!” என்று ஈசனைக் கடிந்துகொண்டார்.

ஞானக்கண்ணால் இறைவனைக் கண்டுகொண்ட ஒருவரால் எப்படி திட்ட முடியும்? இதுவே பக்தியின் அடுத்த நிலை. அங்கு பயமில்லை, அடிபணிதல் இல்லை. தூய்மையான உரிமை மட்டுமே இருந்தது.

ஈசன் மீண்டும் கிரிவலம் வந்து, வேண்டுமென்றே அவர் மீது காலை வைத்து மிதித்தார். அந்த ஞானி மீண்டும், “அட, முட்டாளே!” என்று திட்டினார். பார்வதி தேவிக்கு இதைக் கண்டு திகைப்பு. ஆனால், ஈசனின் திருவிளையாடல் முடியவில்லை. மூன்றாவது முறையாக, அந்த ஞானி உறங்கிக்கொண்டிருந்தபோது, அவரது வயிற்றின் மீதே ஏறி மிதித்தார்.

3. "என் பக்தன் திட்டினால் கூட ஏற்றுக்கொள்வேன்": ஈசனின் பேரன்பு

தன் கணவரையே ஒருவர் இவ்வளவு தூரம் ஏசுவதைக் கண்டு பார்வதி தேவிக்குக் கோபம் தலைக்கேறியது. “இவ்வளவு திட்டிய பிறகும் உங்களுக்குக் கோபமே வரவில்லையா?” என்று ஈசனிடம் முறையிட்டார்.

அதற்கு ஈசன் சொன்ன பதில், பக்தியின் உச்சபட்ச இலக்கணத்தை நமக்கு விளக்குகிறது. “அவனிடம் ஆசைகளும் இல்லை. எதுவுமே இல்லை. அதனால்தான், அவனால் என் மாயையைக் கடந்து, என்னை உணர முடிந்தது” என்றார். ஆசைகள் அற்ற தூய ஞானமே, அவருக்கு இறைவனைத் திட்டவும், ஏன் அடிக்கவும் கூட உரிமையைக் கொடுத்தது.

ஈசன் மீண்டும் அந்த ஞானியின் வயிற்றில் மிதித்தபோது, அவர் உறக்கத்திலிருந்து எழுந்து, அருகில் கிடந்த ஒரு கொம்பை எடுத்து மனித வடிவில் இருந்த ஈசனை ஓங்கி அடித்தார். அடியை வாங்கிய ஈசனோ, வலியால் துடிக்கவில்லை; மாறாக, அழகாகச் சிரித்தார்.

அந்தப் புன்னகையில்தான் பக்தியின் முழு ரகசியமும் அடங்கியிருந்தது. அப்போதுதான் ஈசன் அந்தப் பொன்மொழியை உரைத்தார்:

அன்பான என் பக்தன் என்னை திட்டுகின்றான் என்றால், அதனையும் யான் ஏற்றுக்கொள்வேன்.

புகழ்ச்சிகளையும், பூசனைகளையும் தாண்டிய ஒரு தூய்மையான, ஆசைகளற்ற பேரன்பை இறைவன் எல்லாவற்றையும் விட மேலாக மதிக்கிறான் என்பதே இதன் சாராம்சம்.

4. மூலஸ்தான ரகசியம்: அண்ணாமலையார் மடியில் அமர்ந்த "பிணம் ஞானி"

அனைத்து திருவிளையாடல்களும் முடிந்த பிறகு, ஈசன் தன் சுயரூபத்தில் தோன்றி, “உனக்கு என்ன வரம் வேண்டும்?” என்று கேட்டார்.

அதற்கு அந்த ஞானி அளித்த பதில், ஈசனையே ஒரு கணம் திகைக்க வைத்தது. “எனக்கு எதுவும் தேவையில்லை. வரம் கொடுப்பதற்கு நீ யார்?” என்று கேட்டார். மேலும், “என்னிடம் இருந்த அனைத்தையும் துறந்துவிட்டு, இங்கு பிணத்தின் அருகிலே அமைதியாக இருக்க வந்தேன். உயிரோடு இருக்கும்போதே ஒரு பிணத்தைப் போல வாழ நினைத்த என்னை, நீ இங்கும் வந்து உன் விளையாட்டால் என் அமைதியைக் குலைத்துவிட்டாயே. இது நியாயமா?” என்று வருந்தினார்.

பேசி முடித்த மறுகணம், ஓடோடிச் சென்று ஈசனின் திருவடிகளைக் கெட்டியாகப் பற்றிக்கொண்டார். அது சரணாகதியின் உச்சம். பற்றற்ற நிலையின் சிகரத்தைக் கண்ட அண்ணாமலையார், அவருக்கு இதுவரை யாருக்கும் கிட்டாத ஒரு பெரும் பேற்றை அளித்தார்.

அதுதான் மூலவர் ரகசியம். ஈசன் அந்த ஞானியைத் தனது மூலஸ்தானத்திற்குள் அழைத்துச் சென்று, தனது மடியிலேயே நிரந்தரமாக அமர வைத்துக்கொண்டார். மேலும், “இனி நீயே இந்த அண்ணாமலையின் ‘முதலாளி’. இங்கு வரும் பக்தர்களின் நியாயமான கோரிக்கைகளை நீயே நிறைவேற்றித் தர வேண்டும்” என்று முழு அதிகாரத்தையும் அவருக்கே வழங்கினார்.

அப்படி அண்ணாமலையாரின் மடியிலேயே அமர்ந்து அருள்பாலிக்கும் அந்த மகா ஞானியின் பெயர் "பிணம் ஞானி". அவர் சுடுகாட்டின் அருகே, பிணங்களை எரிக்கும் இடத்தில் இருந்ததால், மக்கள் அவரை அந்தப் பெயரிட்டு அழைத்தனர்.

முடிவுரை: உண்மையான சரணாகதியின் பொருள்

பிணம் ஞானியின் கதை நமக்கு ஒரு ஆழமான பாடத்தைக் கற்றுத்தருகிறது. உண்மையான பக்தி என்பது சடங்குகளிலோ, புகழ்ச்சிகளிலோ இல்லை. அது முழுமையான சரணாகதியிலும், ஆசைகளற்ற தூய உள்ளத்திலுமே இருக்கிறது. உலகை உதறிய ஒருவருக்கே, இறைவன் தன்னையே கொடுக்கிறான். யார் இறைவனையே கேள்வி கேட்கத் துணிந்தாரோ, அவருக்கே இறைவன் தன் மடியில் இடம் கொடுத்தான்.

ஆசைகள் நிறைந்த இவ்வுலகில், எதையும் விரும்பாமல் அனைத்தையும் அடைந்த ஒரு ஞானியின் பாதையிலிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியது என்ன?

அம்மையே அப்பா! ஒப்பிலா மணியே!

அன்பினில் விளைந்த ஆரமுதே!

பொய்ம்மையே பெருக்கிப் பொழுதினைச் சுருக்கும்

புழுத்தலைப் புலையனேன் தனக்குச்

செம்மையே ஆய சிவபதம் அளித்த

செல்வமே! சிவபெருமானே!

இம்மையே உன்னைச் சிக்கெனப் பிடித்தேன்

எங்கெழுந்தருளுவதினியே!

என்று படித்து, மீண்டும் உம்மை சிக்கென பிடிக்க எங்களுக்கு அருள் கொடுங்கள் தாயே! தந்தையே!! என்று வேண்டுவோம்.

அவன் அருளாலே அவன் தாள் வணங்கி

ஓம் அன்னை ஸ்ரீ லோபாமுத்திரா சமேத  தந்தை அகத்தியர் திருவடிகளில் சமர்ப்பணம்!