இறைவா! நீ நன்றாக இருக்க வேண்டும் 

     இறைவா..அனைத்தும் நீயே..

                                                                  சர்வம் சிவார்ப்பணம்...  

அகத்தியர் வெளிப்படுத்திய சபரிமலை ஐயப்பனின் 5 ஆச்சரியமூட்டும் ரகசியங்கள்!

அறிமுகம்

கார்த்திகை மாதம் வந்துவிட்டால் போதும், தென்னகமெங்கும் "சுவாமியே சரணம் ஐயப்பா" என்ற சரண கோஷம் விண்ணைப் பிளக்கும். பக்தர்கள் மாலை அணிந்து, கடும் விரதமிருந்து, கலியுக வரதனான அந்த மணிகண்டனை தரிசிக்க சபரிமலை யாத்திரை மேற்கொள்வது நாம் ஆண்டுதோறும் காணும் பக்திப் பெருக்கு. ஆனால், இந்த பக்திப் பயணத்திற்கும், நாம் அறிந்த ஐயப்பனின் கதைகளுக்கும் அப்பால், மகா சித்தராகிய அகத்தியர் பெருமான் நேரடியாக வெளிப்படுத்திய சில ஆழமான, ஆச்சரியமூட்டும் தெய்வீக ரகசியங்கள் உள்ளன.

இவை வெறும் பொதுவான ஆன்மீகத் தகவல்கள் அல்ல. மாறாக, ஒரு குறிப்பிட்ட ஆன்மாவின் பல பிறவிகள் கொண்ட நெடிய பயணத்தை, அந்த ஆன்மாவுக்கே புரிய வைப்பதற்காக அகத்தியரால் உரைக்கப்பட்ட ஒரு தெய்வீக சரித்திரம். அந்தரங்கமான அந்த இறைவனின் லீலையை நாம் அறியும் ஒரு பெரும் பாக்கியம் இது. வாருங்கள், அந்த மாபெரும் ரகசியங்களை ஒவ்வொன்றாகக் காண்போம்.

1. ஆச்சரியம் 1: குருவாக அகத்தியர், சீடனாக ஐயப்பன்!

இந்த தெய்வீக நாடகத்தைப் புரிந்துகொள்ள, முதலில் குரு-சீடன் உறவின் ஆழத்தை நாம் அறிய வேண்டும். நம்மில் பலரும் ஐயப்பனை ஹரிஹர புத்திரனாக, பந்தள ராஜகுமாரனாக, மகிஷிமர்த்தனனாக வழிபடுகிறோம். ஆனால், அவரே ஒரு சீடனாக இருந்து ஞானம் கற்றார் என்பது எத்தனை பேருக்குத் தெரியும்? ஆம், அந்த ஆச்சரியமான உண்மையை அகத்தியரே தன் வாக்கில் உரைக்கிறார். பல சித்தர்கள் ஐயப்பனுக்கு ஞானத்தைப் போதித்திருந்தாலும், தன் மீது ஐயப்பன் கொண்டிருந்தது வெறும் மரியாதை மட்டுமல்ல, அது "பாசங்கள்!!! பாசங்கள்!!!" என்று அகத்தியர் குறிப்பிடுகிறார். ஐயப்பனுக்கு குருவாக இருந்து, பல ஆண்டுகள் தர்மத்தின் வழிகளையும், மோட்சம் அடையும் நெறிகளையும் போதித்தது தாமே என்று அவர் பெருமையுடன் கூறுகிறார்.

அதனால் பல வருடங்களாக என்னிடத்திலே பல போதனைகளை கற்றுக் கொண்டான் அப்பனே!!!! இப்படித்தான் வாழ வேண்டும்!!! இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும்!!! இப்படி வாழ்ந்தால் தான் எதை என்று அறியாமலே இவ்வுலகத்தை கடத்திட முடியும் மோட்ச கதியும் அடைய முடியும் என்பதை கூட யான் எடுத்துரைத்தேன் இவனிடம்...!!!

2. ஆச்சரியம் 2: ஐயப்பன் ஒரு "சித்தன்"

அகத்தியரின் போதனைகளில் பரிபூரணம் அடைந்த ஐயப்பனை, அவர் வெறும் தெய்வமாக மட்டும் பார்க்கவில்லை. அகத்தியர், அவருக்கு ஒரு புதிய பரிமாணத்தை அளிக்கிறார். தனது போதனைகளைக் கற்றுத் தேர்ந்த ஐயப்பனை, அவர் ஒரு "சித்தன்" என்றே அழைக்கிறார். இதன் பொருள், ஐயப்பன் வெறுமனே வழிபடப்படும் தெய்வம் மட்டுமல்ல, அவர் ஞானத்தின் உச்சத்தை அடைந்த, பரிபூரணத்துவம் பெற்ற ஒரு மகா சித்தரும் ஆவார்.

இந்த சித்த நிலை என்பது வெறும் பட்டம் அல்ல; அதுவே அவரது எல்லையற்ற கருணையின் ஊற்றுக்கண். ஒரு பரிபூரண சித்தனாக இருப்பதால்தான், அவரால் ஒரு சிறு குழந்தையின் துயரத்தைக் கண்டு, தானும் ஒரு சிறுவனாக மாறி, அந்தப் பிஞ்சு உள்ளத்திற்கு ஆறுதல் அளிக்க முடிந்தது. அந்த நெகிழ்ச்சியான லீலையைத் தான் நாம் அடுத்துக் காணவிருக்கிறோம்.

அதனால் அப்பனே இவந்தனும் ஒரு.."""சித்தன் "" என்று யான் குறிப்பிடுவேன்!!!! அப்பனே!!

3. ஆச்சரியம் 3: அனாதைக் குழந்தையின் நண்பனான சபரிநாதன்

அகத்தியர் விவரிக்கும் ஒரு ஆன்மாவின் பயணம் இங்கிருந்துதான் தொடங்குகிறது. அதன் ஒரு பிறவியில், தாய் தந்தையற்ற ஒரு சிறுவன் சபரிமலைக் காடுகளில் தனிமையில் திரிந்தான். மற்ற சிறுவர்களுடன் விளையாடச் சென்றபோது, அவன் "அனாதை" என்று ஏளனம் செய்யப்பட்டு ஒதுக்கப்பட்டான். காடுகளில் அலைந்து, "ஐயனே, சபரிநாதனே" என்று கதறி அழுதான்.

அந்தப் பிஞ்சு உள்ளத்தின் துயரத்தைக் கண்ட கருணையின் வடிவான சபரிநாதன், தாமே ஒரு சிறுவனின் வடிவம் கொண்டு அவனிடம் வந்தார். "உனக்கு யார் இருக்கிறார்கள்?" என்று அந்த அனாதைக் குழந்தை கேட்டபோது, "எனக்கும் யாரும் இல்லை, நாம் நண்பர்களாக இருப்போம்" என்று கூறி, அவனுடன் பல காலம் தோளோடு தோள் நின்று விளையாடிக் கொண்டிருந்தார். தன்னுடன் விளையாடுவது அந்த சாஸ்தாவே என்பதை அறியாமலேயே, அந்தச் சிறுவன் இறைவனின் நட்பைப் பெற்று மகிழ்ந்திருந்தான்.

இவ் சபரிநாதனும் எந்தனுக்கும் யாருமில்லை நாம் நண்பர்களாகவே இருக்கின்றோம் என்று எண்ணி!!!!! இதனால் பல வகையிலும் பல பல வழிகளிலும் விளையாடிக் கொண்டிருந்தார்கள்!!! ஆனால் வந்தது சபரிநாதன் என்று தான் என்று எதை என்று புரிந்து கொள்ளவில்லை அவந்தன்.

4. ஆச்சரியம் 4: பிறவிகள் தோறும் தொடரும் ஒரு பக்தனின் பயணம்

ஐயப்பனின் நட்பு அந்த ஒரு பிறவியோடு முடிந்துவிடவில்லை. அதே ஆன்மா தனது பயணத்தைத் தொடர்ந்தது.

அதன் அடுத்த பிறவியில், அந்த ஆன்மா புண்ணிய பூமியான பாபநாசம் அருகே பிறந்தது. ஆனால் விதிவசத்தால், பெற்றோரால் பாபநாசர் திருக்கோயிலிலேயே "ஈசன் குழந்தை" என அடைக்கலமாக விடப்பட்டது. அங்கேயே வளர்ந்த அவனுக்கு, ஒரு காலகட்டத்தில் "நம் தந்தை யார்? தாய் யார்?" என்ற கேள்வி மனதை வாட்டியது. தன்னைச் சுற்றி அனைவரும் குடும்பமாய் இருக்க, தான் மட்டும் தனித்து விடப்பட்டதை எண்ணி மனம் வெதும்பினான்.

விரக்தியின் உச்சத்தில், ஒரு மாதம் உண்ணாமல் விரதமிருந்தான். ஈசன் மீதே கோபம் கொண்டு, "எனக்கு நீ என்ன செய்தாய்?" என்று ஈசனையே திட்டித் தீர்த்தான். பிறகு, உண்மையைத் தேடி யாத்திரையாகப் புறப்பட்டான். பல மலைகள், பல தலங்கள் என அலைந்து திரிந்து, இறுதியில் அடர்ந்த காட்டில் கொடிய மிருகங்களால் சூழப்பட்டான். மரணத்தின் விளிம்பில் நின்று அவன் கதறியபோது, அவனது முற்பிறவி நண்பன் அவனைக் கைவிடவில்லை. சபரிநாதனே புலி வாகனத்தில் அவன் முன் தோன்றி, அவனைக் காப்பாற்றி, தன்னுடன் சபரிமலைக்கு அழைத்துச் சென்று சில காலம் பாதுகாத்தார்.

அதே ஆன்மாதான், தனது கடைப் பிறவியாக இந்தக் கலியுகத்தில் மீண்டும் பிறந்துள்ளது. மேலும், அந்த பக்தன் அகத்தியருக்கும் அவரது துணைவியார் லோபாமுத்திரைக்கும் ஒரு திருக்கோயிலையும் கட்டியுள்ளான். இந்த தெய்வீக ரகசியங்களை அகத்தியர் வெளிப்படுத்துவதே, அந்த பக்தன் தனது ஆன்மீகப் பயணத்தின் முழு வரலாற்றையும் படித்துப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதற்காகத்தான். "அவந்தனும் படிப்பான்!!! அவனே புரிந்து கொள்வான்!!!!" என்று அகத்தியர் ஆசீர்வாதம் செய்கிறார்.

5. ஆச்சரியம் 5: பந்தள அரண்மனைப் பொக்கிஷம் - ஐயப்பனின் உண்மையான உருவம்

இத்தனை லீலைகள் புரியும் அந்த ஐயப்பனின் உண்மையான உருவம் எப்படி இருக்கும்? அதற்கும் விடை கிடைக்கிறது. பந்தள ராஜ வம்சத்தினர், பொக்கிஷமாகப் பாதுகாத்துவரும் ஒரு ஓவியம் உள்ளது. அதுவே ஐயப்பனின் உண்மையான உருவப்படம் என்று அகத்தியர் குறிப்பால் உணர்த்துகிறார். தன் முன்னோர்கள் தன்னைக் காண வேண்டும் என்று மனமுருக வேண்டியதால், ஐயப்பனே கருணை கொண்டு, தன்னை ஓவியமாக வரைவதற்கு ஏற்றவாறு ஒரு வடிவத்தில் தோன்றி அருளினார். அந்த ஓவியத்தில், அவர் ஒரு "பச்சிளம் பாலகனாய், கருணை வடிவாய்" காட்சியளிக்கிறார். இது ஒரு ஆன்மாவை பிறவிகள் தோறும் பின்தொடர்ந்து வரும் அந்த இறைவனின் கருணை முகத்தை நம் கண்முன் நிறுத்தும் ஒரு சிலிர்ப்பூட்டும் உண்மையாகும்.

முடிவுரை

அகத்தியர் பெருமான் வெளிப்படுத்திய இந்த ஐந்து ரகசியங்களும், நாம் ஐயப்பனைப் பற்றி அறிந்திருப்பது கடலில் ஒரு துளி மட்டுமே என்பதை உணர்த்துகின்றன. இது ஒரு பக்தனின் கதை மட்டுமல்ல; இறைவன் ஒவ்வொரு ஆன்மாவுடனும் கொண்டிருக்கும் அந்தரங்கமான, பிறவிகள் கடந்த உறவின் ஒரு சாட்சி.

நாம் பக்தி சிரத்தையுடன் உச்சரிக்கும் ஒவ்வொரு சரண கோஷத்திற்குப் பின்னாலும், ஒருவேளை நம்மைப் பற்றியும் நாம் அறியாத ஒரு தெய்வீக சரித்திரம் மறைந்திருக்கலாம். சரண கோஷங்களுக்குப் பின்னால், நாம் இன்னும் அறியாத தெய்வீக லீலைகள் எத்தனை மறைந்திருக்கின்றனவோ?

அம்மையே அப்பா! ஒப்பிலா மணியே!

அன்பினில் விளைந்த ஆரமுதே!

பொய்ம்மையே பெருக்கிப் பொழுதினைச் சுருக்கும்

புழுத்தலைப் புலையனேன் தனக்குச்

செம்மையே ஆய சிவபதம் அளித்த

செல்வமே! சிவபெருமானே!

இம்மையே உன்னைச் சிக்கெனப் பிடித்தேன்

எங்கெழுந்தருளுவதினியே!

என்று படித்து, மீண்டும் உம்மை சிக்கென பிடிக்க எங்களுக்கு அருள் கொடுங்கள் தாயே! தந்தையே!! என்று வேண்டுவோம்.

அவன் அருளாலே அவன் தாள் வணங்கி...

ஓம் அன்னை ஸ்ரீ லோபாமுத்திரா சமேத  தந்தை அகத்தியர் திருவடிகளில் சமர்ப்பணம்!