கடவுள் யாருக்காக இறங்கி வருவார்? தேரைய சித்தர் அருளிய 3 ஆச்சரியமான பாடங்கள்

                                                               இறைவா! நீ நன்றாக இருக்க வேண்டும் 

     இறைவா..அனைத்தும் நீயே..

                                                                  சர்வம் சிவார்ப்பணம்.

கடவுள் யாருக்காக இறங்கி வருவார்? தேரைய சித்தர் அருளிய 3 ஆச்சரியமான பாடங்கள்…

அறிமுகம்

நம்முடைய பிரார்த்தனைகள் எப்போது இறைவனைச் சென்றடைகின்றன? உண்மையான பக்திக்கு அடையாளம் என்ன? நாம் சுமக்கும் துன்பங்கள் உண்மையிலேயே பெரியவையா? இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்களை நாம் தேடிக்கொண்டிருக்கும்போது, சில சமயங்களில் ஞானிகளின் ஒரு சிறு செயல், ஒரு வார்த்தை, நம்முடைய ஆன்மீகப் புரிதல் முழுவதையும் மாற்றி அமைத்துவிடும். அப்படிப்பட்ட ஒரு நிகழ்வுதான், மதுரையில் உலக நன்மைக்காக நடைபெற்ற ஒரு சிவபுராண கூட்டுப் பிரார்த்தனையின் போது அரங்கேறியது. அங்கே தேரைய சித்தர் அருளிய போதனைகள், நம்முடைய பொதுவான நம்பிக்கைகளைத் தகர்த்து, ஆன்மீகத்தின் ஆழமான உண்மைகளை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டின. அந்த சக்திவாய்ந்த தருணங்களிலிருந்து மூன்று முக்கிய பாடங்களை இங்கே காண்போம்.

பாடம் 1: உண்மையான முக்கியத்துவம் யாருக்கு?

மதிப்பளிக்க வேண்டிய இடத்தில் மரியாதை கொடுப்பவனே சிறந்த மனிதன்

மதுரையின் A.S திருமண மண்டபத்தில் கூடியிருந்த மக்கள், பக்தியில் ஆழ்ந்திருந்தனர். அந்த தெய்வீகமான சூழலில், 'மதுரை தூய்மை விழிகள் டிரஸ்ட்' சார்ந்த பார்வை மாற்றுத்திறனாளி சிறுவர்களை சிவபுராணம் பாட அழைத்தார்கள். அவர்கள், மேடைக்குக் கீழே தாங்கள் அமர்ந்திருந்த இடத்திலிருந்தே பாடத் தொடங்கினர். அவர்கள் குரல் எழுந்த மறுகணமே, தேரைய சித்தர், "நிறுத்து" என்று ஒரு தெய்வீக அதிகாரத்துடன் ஆணையிட்டார். மண்டபத்தில் ஒரு கணம் நிசப்தம் நிலவியது.

அனைவரும் என்ன நடக்கிறது என்று திகைத்து நோக்கியபோது, சித்தர் ஒரு புரட்சிகரமான கட்டளையை இட்டார். மேடையில் அமர்ந்திருந்த முக்கியப் பிரமுகர்களைக் கீழே இறங்கச் சொன்னார். அந்தப் பார்வைയില്ലാത്ത பிஞ்சுக் குழந்தைகளை மேடைக்கு மேலே ஏறி, முக்கிய இடத்தில் அமர்ந்து பாடுமாறு பணித்தார். சித்தரின் இந்தச் செயலால் மக்கள் ஆச்சரியத்தில் மூழ்க, சிலர் சிரிப்புடனும், அனைவரும் பலத்த கைதட்டல்களுடனும் அதை வரவேற்றனர்.

அந்த ஒரு கணத்தில், தேரைய சித்தர் நம் சமூகத்தின் அத்தனை தராசுகளையும் உடைத்தெறிந்தார். உண்மையான மதிப்பு, பதவியில் இருப்பவர்களுக்கோ, பட்டம் பெற்றவர்களுக்கோ அல்ல; யாரிடத்தில் களங்கமற்ற, தூய்மையான பக்தி இருக்கிறதோ, அவர்களுக்கே உரியது என்பதை அந்த ஒற்றைச் செயல் உணர்த்தியது. இது பணிவு மற்றும் மரியாதை குறித்த ஒரு பாடம் மட்டுமல்ல, இறைவனின் பார்வையில் யார் முதன்மையானவர்கள் என்பதற்கான தெளிவான விளக்கம்.

மதிப்பை அளிக்கக்கூடிய இடத்தில், மதிப்பளிப்பவனே சிறந்த மனிதன். அப்படி இல்லை என்றால், பின் அவன் மனிதன் இல்லை.

இந்த வார்த்தைகளின் ஆழத்தை நாம் உணர வேண்டும். மரியாதை கொடுக்கத் தவறுபவன் மனிதன் இல்லை என்று சொன்னதோடு சித்தர் நிறுத்தவில்லை. அதன் விளைவையும் స్పష్టமாகச் சொன்னார்: "இறைவனையும், இறைவனும் அவனை நெருங்கப் போவதில்லை. என்ன வணங்கினாலும்." இது ஒரு கடுமையான எச்சரிக்கை. நம்முடைய வழிபாடுகளும், பிரார்த்தனைகளும் இறைவனைச் சென்றடைய முதல் தகுதி, தகுதியானவர்களுக்கு உரிய மதிப்பை அளிப்பதே.

பாடம் 2: புண்ணியத்தைச் சம்பாதிப்பதற்கான எளிய வழி

பிறரின் பக்தியைப் பாராட்டுவதே ஒரு புண்ணியம்

மேடையில் அமர்ந்த அந்தச் சிறுவர்கள், தங்கள் இனிய குரலில் சிவபுராணத்தைப் பாடத் தொடங்கினர். அப்போது, தேரைய சித்தர் கூடியிருந்த மக்களிடம், அந்தப் குழந்தைகளின் பாடலுக்கு மெதுவாக தாளம் இடுமாறு கேட்டுக்கொண்டார். இது வெறும் கைதட்டல் அல்ல; அது ஒரு தெய்வீகப் பங்கேற்பு.

பின்னர் அவர் ஒரு ஆச்சரியமான ஆன்மீக ரகசியத்தை வெளிப்படுத்தினார். "இவர்கள் பாடுவது புண்ணியம். அப்புண்ணியத்தையும் நீங்கள் பெற்றுக் கொள்ளுங்கள்," என்றார். இது எப்படி சாத்தியம்? புண்ணியம் என்பது நாம் செய்யும் செயல்களால் மட்டுமே வருவதில்லையா?

இங்கேதான் சித்தர் அதன் சூட்சுமத்தை விளக்கினார். இறைவன், தங்கள் வாழ்வில் இத்தனை கஷ்டங்களையும், வலிகளையும் சுமந்துகொண்டு, பார்வை இல்லாத நிலையிலும், தன்னிடம் பக்தி செலுத்தும் அந்தக் குழந்தைகளைப் பார்க்கும்போது நெகிழ்ந்து போகிறான். "அடடா, இவ்வளவு கஷ்டத்தையும் கொடுத்த பின்பும், இவர்கள் நம்மை மீண்டும் பார்க்கிறார்களே!" என்று அவர்களுக்காகப் பரிதாபப்படுகிறான். 

கூடியிருந்த மக்கள், அந்தக் குழந்தைகளின் பக்திக்கு தாளமிட்டு தங்களின் பாராட்டையும், அன்பையும் வெளிப்படுத்தியபோது, அவர்கள் இறைவனின் அந்தப் பார்வையுடன், அந்தக் கருணையுடன் தங்களை இணைத்துக்கொள்கிறார்கள். பிறரின் தூய்மையான பக்தியில் மனமுருகிப் பங்கேற்பதன் மூலம், இறைவன் பொழியும் கருணையின் ஒரு பங்கை, புண்ணியமாக அவர்களும் பெறுகிறார்கள். இதுவே சித்தர்கள் நமக்கு புண்ணியத்தை ஈட்டித் தரும் வழி.

இப்படித்தான் எங்களால் புண்ணியத்தை வாங்கித் தர முடியும்.

பாடம் 3: இறைவன் யாருக்காக இறங்கி வருவார்?

தனக்காக வேண்டுபவரை விட, பிறருக்காக இரங்குபவருக்கே இறைவன் துணை நிற்பான்

சிறுவர்கள் பாடி முடித்ததும், மண்டபமே நெகிழ்ச்சியான கரவொலியால் நிறைந்தது. அந்த அமைதியான தருணத்தில், தேரைய சித்தர் மக்களை நோக்கி ஒரு கூர்மையான கேள்வியை எழுப்பினார்: "இவர்கள் போல் நிலைமை, பின் யாருக்கு???"

அந்தக் கேள்வி, அங்குள்ள ஒவ்வொருவரின் மனதிலும் ஆழமாக இறங்கியது. தங்கள் சொந்தப் பிரச்சினைகளையும், கவலைகளையும் பெரிதாக எண்ணிக்கொண்டிருந்தவர்கள், அந்தக் குழந்தைகளின் நிலைக்கு முன்னால் தங்கள் கஷ்டங்கள் ఎంత சிறியவை என்பதை உணர்ந்தார்கள். இந்தக் கேள்வியின் மூலம், நம்முடைய பார்வையை நமக்குள் இருந்து வெளி உலகிற்குத் திருப்பினார் சித்தர்.

தொடர்ந்து அவர் கூறினார், "இதைத்தன் மனிதன் மூடனே, கஷ்டம் கஷ்டம் என்று." தன் சொந்தத் துயரங்களையே எப்போதும் புலம்பிக்கொண்டிருப்பவன் மூடன் என்றார். பின்னர், இறைவனின் அருளைப் பெறுவதற்கான மிக முக்கியமான தகுதியை விளக்கினார்.

மத்தவங்களுக்காக, ஐயோ, அவங்க கஷ்டப்படுறாங்களே, அவங்க பாவம்னு யார் பார்க்கிறார்களோ... அவங்களுக்கு மட்டும் தான் இறைவன் இறங்குவார். எனக்கு வேணும், எனக்கு இது வேணும் என்று சொல்பவர்களுக்கு இறைவன் இறங்க மாட்டார்.

இது ஆன்மீகத்தின் உச்சபட்ச பாடம். இறைவனிடம் நமக்காகப் பட்டியலிட்டு வேண்டுபவர்களின் குரலை விட, பிறருடைய துன்பத்தைக் கண்டு மனமிரங்கி, "ஐயோ, பாவம்" என்று கருணை கொள்பவர்களின் மெல்லிய குரலுக்கே இறைவன் செவிசாய்க்கிறான். சுயநலப் பிரார்த்தனைகளிலிருந்து கருணை நிறைந்த உலகப் பார்வைக்கு நம்மை மாற்றுவதே உண்மையான ஆன்மீகப் பயணம்.

முடிவுரை

தேரைய சித்தர் அந்த ஒரு நாளில் நமக்குக் கற்றுத் தந்த பாடங்கள், பல நூல்களைப் படிப்பதற்குச் சமமானவை. அவை ஒன்றோடு ஒன்று ஆழமாகப் பிணைந்துள்ளன. முதலில், உண்மையான பக்திக்கு மதிப்பு கொடுக்கும் பணிவு (பாடம் 1) வேண்டும். அந்தப் பணிவு வரும்போதுதான், பிறருடைய பக்தியையும், துன்பத்தையும் உணரும் கருணை (பாடம் 2) நமக்குள் பிறக்கும். அந்தக் கருணை மலரும்போதுதான், நமக்காக வேண்டுவதை நிறுத்தி, பிறருக்காக இரங்கும் உயர்ந்த நிலையை (பாடம் 3) நாம் அடைவோம். அந்த நிலையை அடைபவர்களுக்காகவே இறைவன் இறங்கி.

பணிவு, கருணை, பிறர்நலம் – இந்த மூன்றையும் நம் வாழ்வில் கடைப்பிடிப்பதே இறைவனை அடையும் எளிய வழி.

இப்போது நாம் சிந்திப்போம்: நம்முடைய அடுத்த பிரார்த்தனை நமக்காக இருக்குமா அல்லது பிறருக்காக இருக்குமா?

அம்மையே அப்பா! ஒப்பிலா மணியே!

அன்பினில் விளைந்த ஆரமுதே!

பொய்ம்மையே பெருக்கிப் பொழுதினைச் சுருக்கும்

புழுத்தலைப் புலையனேன் தனக்குச்

செம்மையே ஆய சிவபதம் அளித்த

செல்வமே! சிவபெருமானே!

இம்மையே உன்னைச் சிக்கெனப் பிடித்தேன்

எங்கெழுந்தருளுவதினியே!

என்று படித்து, மீண்டும் உம்மை சிக்கென பிடிக்க எங்களுக்கு அருள் கொடுங்கள் தாயே! தந்தையே!! என்று வேண்டுவோம்.

அவன் அருளாலே அவன் தாள் வணங்கி

ஓம் அன்னை ஸ்ரீ லோபாமுத்திரா சமேத  தந்தை அகத்தியர் திருவடிகளில் சமர்ப்பணம்!