இறைவா! நீ நன்றாக இருக்க வேண்டும்....இறைவா..அனைத்தும் நீயே..

     சர்வம் சிவார்ப்பணம்... 

உண்மையான பக்தி எது? ஏமாற்றுக்காரர்களை அடையாளம் காண அகத்தியர் தரும் 3 எச்சரிக்கைகள்

இன்றைய நுகர்வோர் கலாச்சாரத்தில், அமைதியையும் நிம்மதியையும் தேடும் மக்களின் வேட்கை ஒருபுறம் இருக்க, ஆன்மீகம் என்பது ஒரு லாபகரமான வணிகமாக உருவெடுத்துள்ளதை நாம் காண்கிறோம். "யார் உண்மையான பக்தன்?" என்ற கேள்விக்கு விடைகாணத் துடிக்கும் பலருக்கு, போலிகளுக்கும் மெய்யானவர்களுக்கும் இடையிலான மெல்லிய கோடு தெரிவதில்லை. அகத்திய பெருமானின் ஜீவநாடி வாக்கில் (சித்தன் அருள் - 1132), அன்னை பார்வதி தேவி வழங்கிய ஆலோசனைகள், இந்த மாயத்திரையை விலக்கி உண்மையான பக்தியைப் புரிந்துகொள்ள நமக்கு உதவுகின்றன.

உள்ளத்தில் தூய்மை இன்றி, புறக்கோலங்களில் மட்டும் பக்தி செலுத்தும் ஏமாற்றுக்காரர்களை அடையாளம் காண அன்னை மூன்று முக்கிய எச்சரிக்கைகளை முன்வைக்கிறார்.

எச்சரிக்கை 1 - "நான்" எனும் அகந்தை: பக்தியின் முதல் வீழ்ச்சி

உண்மையான பக்தி என்பது ஒரு மனிதனின் 'சுயத்தை' கரைத்து, அவனைப் பரம்பொருளோடு இணைப்பதாக இருக்க வேண்டும். ஆனால், ஆன்மீகப் பாதையில் நடப்பதாகக் கூறிக்கொள்ளும் பலர், தங்களின் தவம், தானம் மற்றும் வழிபாடுகளை ஒரு தற்பெருமை கருவியாகவே மாற்றிக் கொள்கிறார்கள். "நான் இதைச் செய்தேன்", "எனக்கு இவ்வளவு சித்திகள் தெரியும்" என்ற சொற்கள் ஒலிக்கும் இடத்தில் பக்திக்கு இடமில்லை.

ஆன்மீகப் பாதையில் அகந்தை என்பது தடையாக மட்டுமல்ல, ஒரு பெரும் நஞ்சாகவும் செயல்படுகிறது. தன்னை முன்னிலைப்படுத்தும் ஒருவன், இறைவனைத் தேடவில்லை; மாறாகத் தனது அகங்காரத்தை ஆராதிக்கிறான். அன்னை இதனை மிகத் தெளிவாக எச்சரிக்கிறார்:

"நான், நான் என்று எப்பொழுதும் பக்தி உள்ளவர்கள் சொல்ல மாட்டார்கள். அப்படி சொன்னாலும் அது பொய்யே."

எச்சரிக்கை 2 - பொருளாதார வேட்கை: ஆன்மீக முகமூடி

பக்தியின் அடுத்த பெரும் சோதனை 'பொருளாதார வேட்கை'. ஆன்மீகம் என்பது அகத்திலுள்ள அழுக்குகளை நீக்கும் கலை; அது செல்வத்தைக் குவிக்கும் உத்தியல்ல. ஆனால் இன்று, பல ஆன்மீகத் தளங்கள் காசை மையமாக வைத்தே இயங்குகின்றன. காசுக்கும் பொருளுக்கும் ஆசைப்படுபவர்கள், பக்தியை ஒரு கவசமாகப் பயன்படுத்தும் வேடதாரிகளே அன்றி வேறில்லை.

பொருளின் மீது பற்றுள்ள ஒருவனால், அருளின் மீது உண்மையான நாட்டம் கொள்ள முடியாது. பொருளாதாரத் தேவைகளுக்காகப் பக்தியை விற்கும் நிலையை அன்னை இவ்வாறு சுட்டிக்காட்டுகிறார்:

"காசுகள், காசுகள் என்று ஆசைப்படுபவர்கள் அவர்களும் பொய்யே."

இந்த உலகாயதப் பற்றுகளையும், "நான்" என்ற அகந்தையையும் ஒருவன் முழுமையாகக் கடந்து வரும்போதுதான், அவனுள் உண்மையான சரணாகதி பிறக்க வழிவகை ஏற்படுகிறது.

உண்மையான பக்தியின் அடையாளம்: முழுமையான சரணாகதி

எது மெய்யான பக்தி என்பதற்கு அன்னை ஒரு ஆழமான இலக்கணத்தைத் தருகிறார். தன் வாழ்வில் நிகழும் அத்தனை நிகழ்வுகளையும் - அது வெற்றியாக இருந்தாலும் சரி, வீழ்ச்சியாக இருந்தாலும் சரி - "அனைத்தும் இறைவனுடைய செயல்" என்று முழுமனதுடன் ஏற்பதே அந்த உயர்நிலை. இது ஒரு தத்துவார்த்தப் பேச்சு மட்டுமல்ல, இது ஒரு வாழ்வியல் முறை.

"அனைத்தும் இறைவனுடைய செயல் என்று எவன் ஒருவன் செல்கின்றானோ, அவந்தனே மெய்."

இங்கு 'அவந்தனே' என்ற சொல், அத்தகைய நிலையை எய்தியவனை மட்டுமே 'உண்மையானவன்' என்று சான்றளிக்கின்றது. ஆனால், இந்த உன்னதமான நிலையிலும் ஒரு ஆபத்து ஒளிந்திருக்கிறது.

எச்சரிக்கை 3 - சரணாகதியிலும் ஒளிந்திருக்கும் போலித்தனம்

இன்றைய காலத்தின் மிகப்பெரிய முரண் என்னவென்றால், "எல்லாம் அவன் செயல்" என்று மேலோட்டமாகச் சொல்லிக்கொண்டு, உள்ளுக்குள் வஞ்சகத்தோடும் சுயநலத்தோடும் திரியும் போலி பக்தர்களின் பெருக்கம்தான். சோம்பேறித்தனத்திற்கும், பொறுப்பற்ற தனத்திற்கும் "இறைவன் செயல்" என்ற போர்வையைப் போர்த்திக் கொள்ளும் இவர்களை அடையாளம் காண்பது மிகக் கடினம்.

இந்த மூன்றாவது எச்சரிக்கைதான் மிக முக்கியமானது. சரணாகதி அடைந்தவரைப் போலப் பாவனை செய்யும் இவர்களைப் பற்றி அன்னை கடுமையாக எச்சரிக்கிறார்:

"அதிலும் கூட பொய்யானவர்கள் வந்துவிட்டார்கள். தெரிந்து கொள்ளுங்கள்."

உண்மையான சரணாகதி என்பது செயலின்மையில்லை; அது செயலின் விளைவுகளை இறைவனிடம் ஒப்படைக்கும் பேரமைதி. இந்த நுட்பமான வேறுபாட்டை உணர்ந்து நாம் விழிப்புணர்வுடன் இருக்க வேண்டும்.

முடிவுரை

அகத்திய பெருமான் மற்றும் அன்னை பார்வதி தேவியின் இந்த வாக்குகள், நம்மை ஒரு தற்கண நேரச் சுயபரிசோதனைக்குத் தூண்டுகின்றன. ஆன்மீகம் என்பது வெளியில் காட்டும் ஆரவாரம் அல்ல; அது உள்முகமாக நிகழும் ஒரு மாற்றம்.

அகந்தை, பேராசை, மற்றும் போலித்தனமான சரணாகதி ஆகிய மும்மலங்களை நீக்கி, ஒருவன் தன்னை முழுமையாக ஒப்படைக்கும்போதுதான் அங்கு மெய்யான பக்தி மலர்கிறது. நம்மை நாமே கேட்டுக்கொள்வோம்: "நம்முடைய பக்தியில் 'நான்' இருக்கிறதா அல்லது 'இறைவன்' மட்டும் இருக்கிறாரா?"

அம்மையே அப்பா! ஒப்பிலா மணியே!

அன்பினில் விளைந்த ஆரமுதே!

பொய்ம்மையே பெருக்கிப் பொழுதினைச் சுருக்கும்

புழுத்தலைப் புலையனேன் தனக்குச்

செம்மையே ஆய சிவபதம் அளித்த

செல்வமே! சிவபெருமானே!

இம்மையே உன்னைச் சிக்கெனப் பிடித்தேன்

எங்கெழுந்தருளுவதினியே!

என்று படித்து, மீண்டும் உம்மை சிக்கென பிடிக்க எங்களுக்கு அருள் கொடுங்கள் தாயே! தந்தையே!! என்று வேண்டுவோம்.

அவன் அருளாலே அவன் தாள் வணங்கி...

ஓம் அன்னை ஸ்ரீ லோபாமுத்திரா சமேத  தந்தை அகத்தியர் திருவடிகளில் சமர்ப்பணம்!