இறைவா! நீ நன்றாக இருக்க வேண்டும் ..... இறைவா..அனைத்தும் நீயே..

                                                                 சர்வம் சிவார்ப்பணம்...  

பிள்ளையார்பட்டி விநாயகரின் வாக்கு: நம் வாழ்வின் துயரம் துடைக்கக் கிடைக்கும் நான்கு மாபெரும் உண்மைகள்

அகிலம் முழுவதையும் இயக்கும் பரம்பொருளை நோக்கி நாம் வேண்டுவது வழக்கம். ஆனால், "இறைவா நீயே அனைத்தும்; இறைவா நீ நன்றாக இருக்கவேண்டும்!" என்று அந்தப் பேரம்பொருளின் நலனையே அடியவன் விரும்பும் ஒரு உன்னதமான புள்ளியில் தான் உண்மையான பக்தி தொடங்குகிறது. நம் அகம் தேடும் அமைதிக்கும், வாழ்வின் சவால்களுக்கும் ஒரு தீர்வாக, பிள்ளையார்பட்டிப் பெருமான் உதிர்த்த அருள்மொழிகள் காலத்தால் அழியாத ஒரு காவியமாக நமக்குக் கிடைத்துள்ளன. "சித்தன் அருள் - 1925" தொகுப்பின் வாயிலாக வெளிப்பட்ட இந்த ஞானப் பொக்கிஷம், நவீன வாழ்வில் திணறும் நமக்கு ஒரு மாபெரும் வழிகாட்டியாகும்.

பிள்ளையாரோன் பட்டியில் ஒரு மகா சங்கல்பம்

இறைவன் எங்கும் நிறைந்தவன் என்றாலும், தன்னைத் தேடி வரும் அடியவர்களுக்கு ஒரு பிடிமானத்தை வழங்க அவன் விரும்புவான். இந்தப் பதிவில் விநாயகப் பெருமான், "இருக்கின்றேனே பிள்ளையாரோன் பட்டியில்!!" என்று இரண்டு முறை மிக அழுத்தமாகச் சொல்கிறார்.

"பிள்ளையாரோன் பட்டி" என்ற அந்தப் பிரயோகத்தில் ஒரு ஆழமான நெருக்கம் இருக்கிறது. 'தனக்குச் சொந்தமான ஊர்' என்ற உரிமையோடு அவர் அழைப்பது, பக்தர்களுக்கு ஒரு தாயின் மடியில் இருக்கும் பாதுகாப்பை உணர்த்துகிறது. ஒருமுறைக்குப் பதிலாக இருமுறை அவர் இந்தத் தலத்தின் பெயரை உச்சரிப்பதன் நோக்கம், குழப்பத்தில் தவிக்கும் அடியவர்களுக்கு ஒரு தெளிவான திசையைக் காட்டி, "நான் இங்கு உன் அருகில் இருக்கிறேன்" என்று அபயம் அளிப்பதற்காகவே ஆகும்.

மாறாத பேரருளும் நிச்சயமான வாக்குறுதியும்

இறைவனின் அருள் நம் மீது இருக்குமா என்ற சந்தேகம் பலருக்கும் உண்டு. ஆனால், மூத்தோன் பிள்ளையாரோ அங்கே ஒரு உறுதிமொழியை முன்வைக்கிறார்.

"நிச்சயம் தன்னில் முடிந்தவரை மனிதனுக்கு அருள்கள் தந்து கொண்டே இருக்கின்றேன்."

இந்த வரியில் உள்ள "நிச்சயம்" என்ற சொல், இறைவனின் அசைக்க முடியாத உறுதியைக் காட்டுகிறது. தான் தரப்போகும் பேரருள் என்பது ஒருமுறை கொடுத்து முடிந்துவிடுவது அல்ல; அது "தந்து கொண்டே" இருக்கும் ஒரு பிரவாகம். மனிதர்களின் தகுதிக்கும் சூழலுக்கும் ஏற்ப, அவர்கள் துயரம் துடைக்க இறைவன் இடைவிடாது இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறான் என்பதை இது பறைசாற்றுகிறது.

ஆன்மீக அறுவை சிகிச்சை: துன்பத்தைக் கொன்று இன்பம் நடுதல்

இந்தப் பதிவின் மிக ஆழமான பகுதி, இறைவன் துன்பத்தை நீக்கும் விதம் பற்றியது. "துயர் துன்பங்களை அழிப்பதற்காகவே வந்தோமே" என்று தன் அவதார நோக்கத்தைக் கூறும் அவர், அதைச் செய்யும் முறையை ஒரு நுட்பமான அறுவை சிகிச்சையாக விளக்குகிறார்:

1. தூய இன்பத்தை வழங்குதல்: முதலில் அடியவனுக்கு ஒரு அமைதியையும், தூய இன்பத்தையும் வழங்குகிறார். இது ஒரு நோயாளிக்கு அறுவை சிகிச்சைக்கு முன் அளிக்கப்படும் மயக்க மருந்து (Anesthesia) போன்றது. ஆன்மா முதலில் அமைதி பெற்றால் தான் இறைவனின் அருளைத் தாங்கும் வலிமையைப் பெறும்.
2. துன்பத்தை அறிதல்: அடியவனின் துயரத்தின் வேர் எங்கே இருக்கிறது என்பதை அவர் கூர்ந்து அறிகிறார்.
3. துன்பத்தைக் கொல்லுதல்: இறுதியாக, அந்தத் துன்பத்தை "கொன்றோமே" என்கிறார்.

இங்கே 'நீக்குவது' என்ற வார்த்தையைப் பயன்படுத்தாமல் "கொன்றோமே" என்று அவர் சொல்வது கவனிக்கத்தக்கது. 'கொல்வது' என்பது ஒரு பொருளை முற்றிலும் அழிப்பது, அது மீண்டும் எழாதபடி செய்வது. மேலோட்டமாகத் துன்பத்தைக் குறைக்காமல், அதன் காரணத்தையே வேரோடு அழித்து ஆன்மாவை விடுவிப்பதே பிள்ளையார்பட்டிப் பெருமானின் திருப்பணியாகும்.

சித்தன் அருளும் மகான்களின் திருவடிச் சமர்ப்பணமும்

இந்த உயரிய ஞானம் நமக்குச் சாதாரணமாகக் கிடைத்துவிடவில்லை. இது "சித்தன் அருள் - 1925" என்ற புனிதமான ஞானப்பரம்பரையின் ஒரு அங்கமாக நமக்குப் பகிர்ந்தளிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்தத் தெய்வீக வாக்குகள் பின்வரும் மகான்களின் திருவடிகளில் சமர்ப்பிக்கப்பட்டுள்ளன:

• அன்னை ஸ்ரீ லோபாமுத்ரா மற்றும் தந்தை அகத்திய மாமுனிவர்
• "சர்வம் சிவார்ப்பணம்" – அனைத்தும் அந்தச் சிவபெருமானுக்கே சமர்ப்பணம்.

இந்தச் சொற்கள் வெறும் எழுத்துக்கள் அல்ல; இவை ஒரு அர்ப்பணிப்பு. நம் செயல்களையும் பலன்களையும் அந்த இறைவனிடமே ஒப்படைக்கும்போது, நம் பாரம் குறைகிறது என்பதை இந்தத் திருவடிச் சமர்ப்பணம் நமக்கு உணர்த்துகிறது.

முடிவுரை

வாழ்வின் நெருக்கடிகளில் நாம் தனித்துவிடப்பட்டதாக உணரும்போதெல்லாம், "பிள்ளையாரோன் பட்டியில் நான் இருக்கின்றேனே" என்ற அந்த இரண்டு குரல்கள் நம் காதுகளில் ஒலித்துக்கொண்டே இருக்கட்டும். "உன் துன்பத்தை நான் கொல்வேன்" என்று இறைவன் ஏற்கனவே வாக்களித்துவிட்ட பிறகு, இன்னும் ஏன் அந்தத் துன்பத்தின் பாரத்தை மனதிலே சுமந்து அலைகிறோம்?

அவன் திருவடியில் அனைத்தையும் சமர்ப்பித்துவிட்டு, அந்தத் தெய்வீக அழைப்பை ஏற்று நம்பிக்கையுடன் முன்நகர்வோம்:

"அடியவர்கள் அனைவரும் வருக வருக."

அம்மையே அப்பா! ஒப்பிலா மணியே!

அன்பினில் விளைந்த ஆரமுதே!

பொய்ம்மையே பெருக்கிப் பொழுதினைச் சுருக்கும்

புழுத்தலைப் புலையனேன் தனக்குச்

செம்மையே ஆய சிவபதம் அளித்த

செல்வமே! சிவபெருமானே!

இம்மையே உன்னைச் சிக்கெனப் பிடித்தேன்

எங்கெழுந்தருளுவதினியே!

என்று படித்து, மீண்டும் உம்மை சிக்கென பிடிக்க எங்களுக்கு அருள் கொடுங்கள் தாயே! தந்தையே!! என்று வேண்டுவோம்.

அவன் அருளாலே அவன் தாள் வணங்கி...

ஓம் அன்னை ஸ்ரீ லோபாமுத்திரா சமேத  தந்தை அகத்தியர் திருவடிகளில் சமர்ப்பணம்!