சபரிமலை திருவாபரணப் பெட்டியின் பின்னால் ஒளிந்துள்ள சிலிர்க்க வைக்கும் உண்மைகள்: ஒரு ஆன்மீகத் தேடல்

                    இறைவா! நீ நன்றாக இருக்க வேண்டும் ...இறைவா..அனைத்தும் நீயே..

                                                                சர்வம் சிவார்ப்பணம்...   

சபரிமலை திருவாபரணப் பெட்டியின் பின்னால் ஒளிந்துள்ள சிலிர்க்க வைக்கும் உண்மைகள்: ஒரு ஆன்மீகத் தேடல்

சபரிமலை யாத்திரை என்பது வெறும் காடுகளையும் மேடுகளையும் கடந்து செல்லும் உடல் சார்ந்த பயணம் மட்டுமல்ல; அது ஆன்மாவைச் சுத்திகரிக்கும் ஒரு உன்னதப் பயணம். ஒவ்வொரு ஆண்டும் 'சுவாமியே சரணம் ஐயப்பா' என்ற கோஷம் விண்ணைப் பிளக்க, லட்சக்கணக்கான பக்தர்கள் விரதமிருந்து மலை ஏறுகிறார்கள். ஆனால், நாம் செய்யும் இந்தப் பக்தி வெறும் சடங்குதானா? அல்லது அதையும் தாண்டிய ஒரு தேடலா? "நிஜமான பக்திக்கு சோதனைகள் ஏன் வருகின்றன?" என்ற கேள்வி பல பக்தர்களின் மனதில் ஒரு தழும்பைப் போலத் தங்கிவிடுகிறது. பக்தி என்பது ஒரு பரீட்சை என்றால், அந்தப் பரீட்சையில் தேறுவது எப்படி? இதற்கான விடையை, சபரிமலையின் ஆபரணப் பெட்டியின் பின்னால் மறைந்துள்ள ஒரு மெய்சிலிர்க்கும் வரலாற்றின் மூலமும், அகத்தியப் பெருமானின் வாக்குகள் மூலமும் தேடுவோம்.

பக்தி என்பதன் உண்மையான இலக்கணம்

இன்றைய இயந்திரத்தனமான உலகில், குறிப்பிட்ட நேரத்தில் கோவிலுக்குச் செல்வதும், இயந்திரம் போலச் சில மந்திரங்களை முணுமுணுப்பதும் தான் பக்தி என்று நாம் தவறாகப் புரிந்து வைத்திருக்கிறோம். ஆனால், பக்தி என்பதற்கு அகத்தியப் பெருமான் அளிக்கும் விளக்கம் மிகவும் நுணுக்கமானது. பக்தி என்பது நாம் செய்யும் ஒரு 'செயல்' அல்ல; அது நாம் இருக்கும் ஒரு 'நிலை'.

"எங்கிருந்தாலும், எப்பொழுதும் நினைத்துக் கொண்டு இருப்பதே, பக்தி என்பேன்!!!!"

இந்த ஒரு வரி, நாம் கடைபிடிக்கும் வழக்கமான வழிபாட்டு முறைகளிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபடுகிறது. ஒருவன் அலுவலகத்தில் இருந்தாலும், காட்டிலிருந்தாலும் அல்லது தன் அன்றாடப் பணிகளில் மூழ்கி இருந்தாலும், அவனது ஆழ்மனம் இறைவனைச் சுற்றியே இருக்க வேண்டும். எப்போது நினைத்தாலும் இறைவனின் நினைவு வந்து நிற்பதே உண்மையான பக்தி. இந்த நிலையை ஒரு பக்தன் எட்டிவிட்டானா என்று சோதிக்கவே, இறைவன் சில நேரங்களில் கசப்பான அனுபவங்களையும், அக்னிப் பரீட்சைகளையும் வழங்குகிறான்.

பக்தியின் அக்னிப் பரீட்சை: ஒரு பெண் பக்தையின் கதை

சபரிமலை திருவாபரணப் பெட்டியின் வரலாற்றில் ரத்தமும் கண்ணீரும் கலந்த ஒரு நெகிழ்ச்சியான சம்பவம் உண்டு. ஐயப்பனின் திருவாபரணப் பெட்டியை ஒருமுறையாவது தொட்டு வணங்க வேண்டும் என்ற தீராத ஆவல் கொண்ட ஒரு பெண்மணி இருந்தாள். கார்த்திகை மாதத்தின் ஒரு நாள், யாருக்கும் தெரியாமல் மறைவாகச் சென்று, அந்தப் புனிதமான ஆபரணப் பெட்டியைக் கெட்டியாகப் பிடித்துத் தொட்டு வணங்கினாள். "ஐயனே! உன்னைத் தொட்டுவிட்டேன்" என்ற பேரானந்தத்தில் அவள் திளைத்தாள்.

ஆனால், அந்த மகிழ்ச்சி நீடிக்கவில்லை. அங்கிருந்த ஒரு காவலாளியின் மனதில் வஞ்சகம் குடிபுகுந்தது. அந்தப் பெண்மணி பெட்டியைத் தொட்டதைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு, அவனது இல்லத்தில் ஆபரணத் திருட்டை நிகழ்த்தினான். திருடிய நகைகளைத் தன் வீட்டில் மறைத்து வைத்துவிட்டு, "நகைகளை இந்தப் பெண்மணிதான் திருடிக்கொண்டு ஓடிவிட்டாள்" என்று பொய்ப் பழி சுமத்தினான்.

அரச சபையில் அந்தப் பெண் நிறுத்தப்பட்டாள். "பெட்டியைத் தொட்டாயா?" என்ற கேள்விக்கு, "தொட்டேன்" என்று உண்மையை உரைத்தாள். ஆனால், "நகைகளைத் திருடினாயா?" என்ற கேள்விக்கு, "இல்லை" என்று கதறினாள். காவலாளியோ, அவள் திருடுவதைத் தான் நேரில் பார்த்ததாகச் சாட்சியம் கூறினான். அமைச்சர்கள் அவளை மிரட்டினார்கள், "நகைகளைக் கொடுத்துவிடு, இல்லையென்றால் உனக்கு மரண தண்டனை உறுதி" என்று அச்சுறுத்தினார்கள்.

ஒரு கட்டத்தில், அந்தப் பெண்மணி பலமாகச் சிரித்தாள். அந்தச் சிரிப்பு, தன் மீது சுமத்தப்பட்ட அநீதியான குற்றச்சாட்டின் மீதான ஏளனம் மட்டுமல்ல, ஐயன் மேல் அவள் வைத்திருந்த அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையின் வெளிப்பாடு. அவளைக் கடுமையான தண்டனைக்கு உட்படுத்தினர். ஒரு பெரிய கம்பால் அவளது முதுகில் அடித்தனர். பேசக் கூட முடியாத நிலையில் ரத்தக் காயங்களுடன் அவள் சித்திரவதை செய்யப்பட்டாள். சிறையில் அடைக்கப்பட்ட அவள், "ஐயனே! அனாதையான எனக்குச் சாட்சி சொல்ல யாருமில்லையே! இத்தனை ஆண்டுகள் உனக்குச் சேவை செய்தும் எனக்கு இதுதான் தண்டனையா?" என்று மனமுடைந்து வினவினாள். அவள் சைகை மூலம் ஒரு நிபந்தனை விதித்தாள்: "நகைகளை நான் காட்டுகிறேன், ஆனால் அதற்கு முன் அந்தச் சபரிமலை ஐயனை எனக்குக் காண்பிக்க வேண்டும்." இது நகைகளைத் தருவதற்காகச் சொல்லப்பட்ட பொய் அல்ல, மரணத்திற்கு முன்பாவது தன் ஐயனைக் கண்டுவிட வேண்டும் என்ற அந்தப் பக்தையின் சாதுர்யமான ஏக்கம்.

சுவாமி ஐயப்பனின் கண்ணீர்

தன் பக்தை அநியாயமாகப் பழி சுமத்தப்பட்டுத் துடிப்பதைக் கண்டு ஐயப்பன் கல்லாய் அமர்ந்திருக்கவில்லை. அண்ட சராசரங்களையும் ஆளும் அந்த இறைவன், தன் பக்தையின் துயரம் கண்டு உருகினான்.

"ஐயனின், பின், கண்களில், நீர் பெருக்கெடுத்து அறிந்தும், புரிந்தும் கூட."

இறைவன் கல்லல்ல; அவன் தன் அடியார்களின் ஒவ்வொரு துளியையும் உணர்கிறான். "எனக்குச் சாட்சி சொல்ல யாரும் இல்லையே" என்று அந்தப் பெண் துடித்தபோது, அவளுக்காகச் சாட்சி சொல்ல ஐயன் தானே துடித்தான். அந்தப் பெண்மணியின் உறுதிதான் உண்மையான பக்திக்குக் கிடைத்த வெற்றி. இறைவன் சோதிப்பது நம்மை வீழ்த்த அல்ல, நம்மிடமுள்ள பொய் வேஷத்தைக் களைந்து, நம்மைத் தரம் உயர்த்துவதற்கே என்பதை இந்த நிகழ்வு உணர்த்துகிறது.

மறைக்கப்பட்ட ரகசியம்: மூன்று புனிதப் பெட்டிகள்

பந்தள அரண்மனையிலிருந்து சபரிமலைக்கு மகர விளக்கு காலத்தில் மூன்று விதமான புனிதப் பெட்டிகள் கொண்டு வரப்படுகின்றன. இந்தப் பெட்டிகளைச் சுமந்து செல்வதற்கென்றே பாரம்பரியமாகச் சில குடும்பங்கள் இன்றும் பணி செய்கின்றன.

1. திருவாபரணப் பெட்டி: இது நேரடியாக ஐயப்பன் சந்நிதானத்தை அடைகிறது. இதில் திருமுகம் (சாஸ்தாவின் முகக் கவசம்), ப்ரபா மண்டலம், வலிய சுரிகை (பெரிய கத்தி), செறிய சுரிகை (சிறிய கத்தி), யானை மற்றும் புலி விக்ரகங்கள், வெள்ளி கட்டிய வலம்புரிச் சங்கு, பூர்ணா புஷ்கலா தேவியர் உருவம், பூத்தட்டம் (தங்கத் தட்டு), நவரத்தின மோதிரம், சரப்பொளி மாலை, தங்க இதழ்களால் ஆன வில்வ மாலை, மணி மாலை மற்றும் தங்க எருக்கம் பூ மாலை ஆகியவை உள்ளன.
2. வெள்ளிப் பெட்டி: இது மாளிகைப்புரத்தம்மன் சந்நிதிக்குச் செல்லும். இதில் தங்கக்குடம் மற்றும் சுவாமிக்கு நெய்யபிஷேகம் செய்யத் தேவையான பூஜை பாத்திரங்கள் இருக்கும்.
3. கொடிப்பெட்டி: இதுவும் மாளிகைப்புரத்தம்மன் சந்நிதிக்குச் செல்லும். இதில் யானைக்கான நெற்றிப்பட்டம், தலைப்பாறை மற்றும் உடும்பாறை மலைகளுக்கான கொடிகள், குடை ஆகியவை இருக்கும். இந்தச் சாமான்களைக் கொண்டு மறுநாள் மணிமண்டபம் முதல் சரம்குத்தி வரை யானை ஊர்வலம் மிகச் சிறப்பாக நடைபெறும்.
4. 
   
   
   
   
   
   
   
   
   

வானில் நிகழும் அதிசயம்: கிருஷ்ணப் பருந்து காட்டும் வழி

பந்தள அரண்மனையிலிருந்து திருவாபரணப் பெட்டிகள் கிளம்பும் போது ஒரு அதிசயம் நிகழ்கிறது. வானில் 'கிருஷ்ணப் பருந்து' (கருடன்) வட்டமிட்டு உத்தரவு கொடுத்த பின்னரே யாத்திரை தொடங்குகிறது. இது ஒரு தற்செயலான நிகழ்வு அல்ல; பந்தளத்திலிருந்து சந்நிதானம் வரை சுமார் 80 கி.மீ தூரம் அடர்ந்த காட்டுப் பாதையிலும் இந்தக் கருடன் ஆபரணப் பெட்டியைப் பின்தொடர்ந்து பாதுகாப்பாக வருவது பக்தர்களுக்குப் பெரும் பாதுகாப்பு உணர்வைத் தருகிறது. பெட்டி சந்நிதானத்தை அடைந்ததும், கருடன் சந்நிதானத்தை மூன்று முறை வலம் வந்து பின் மறைந்துவிடும். இது இன்றும் நடக்கும் ஒரு பெரும் அதிசயம்.

முடிவுரை: உண்மையை அறிந்து வணங்குதலே பக்குவம்

அகத்தியப் பெருமானின் அறிவுரைப்படி, ஆன்மீகம் என்பது வெறும் சடங்கு அல்ல. அதன் பின்னணியில் உள்ள வரலாறுகளையும், இறைவனின் லீலைகளையும் அறிந்து வணங்குவதே முழுமையான பக்குவமாகும். எதையும் தெரியாமல் வணங்குவதை விட, அதன் உண்மை நிலையை உணர்ந்து வணங்கும்போது, இறைவன் உடனடியாக வரங்களை வாரி வழங்குகிறான்.

சிந்தனைக்கு: "கடவுள் நமக்குத் தரும் சோதனைகள் நம்மை வீழ்த்துவதற்கா அல்லது நம் பக்தியை அடுத்த நிலைக்குக் கொண்டு செல்வதற்கா?" நம் வாழ்வில் வரும் தடைகள் அனைத்தும் நம்மைத் தரம் உயர்த்தவே வருகின்றன. அந்தப் பெண்மணியைப் போல எவ்வளவு கஷ்டங்கள் வந்தாலும் "என் ஐயன் வருவான்" என்ற நம்பிக்கையோடு இருப்பதே உண்மையான சரணாகதி.

சுவாமியே சரணம் ஐயப்பா!

அம்மையே அப்பா! ஒப்பிலா மணியே!

அன்பினில் விளைந்த ஆரமுதே!

பொய்ம்மையே பெருக்கிப் பொழுதினைச் சுருக்கும்

புழுத்தலைப் புலையனேன் தனக்குச்

செம்மையே ஆய சிவபதம் அளித்த

செல்வமே! சிவபெருமானே!

இம்மையே உன்னைச் சிக்கெனப் பிடித்தேன்

எங்கெழுந்தருளுவதினியே!

என்று படித்து, மீண்டும் உம்மை சிக்கென பிடிக்க எங்களுக்கு அருள் கொடுங்கள் தாயே! தந்தையே!! என்று வேண்டுவோம்.

அவன் அருளாலே அவன் தாள் வணங்கி

ஓம் அன்னை ஸ்ரீ லோபாமுத்திரா சமேத  தந்தை அகத்தியர் திருவடிகளில் சமர்ப்பணம்!