அகத்தியரின் ஜீவநாடி வாக்கு: சிவனிடம் நியாயம் கேட்ட மூக்குப்பொடி சித்தரின் தெய்வீக கருணை

                                                                 இறைவா! நீ நன்றாக இருக்க வேண்டும் 

     இறைவா..அனைத்தும் நீயே..

                                                                  சர்வம் சிவார்ப்பணம்...

  இறைவா நீயே அனைத்தும். இறைவா நீ நன்றாக இருக்க வேண்டும். 

அகத்தியரின் ஜீவநாடி வாக்கு: சிவனிடம் நியாயம் கேட்ட மூக்குப்பொடி சித்தரின் தெய்வீக கருணை…

பக்தி என்றாலே இறைவனிடம் அமைதியாகப் பிரார்த்தனை செய்வதும், சரணடைவதும், அவன் திருவிளையாடல்களை ஏற்றுக்கொள்வதும் தான் என்று நாம் பொதுவாக நினைக்கிறோம். ஆனால், ஒரு மாபெரும் சித்தர், தன் சக அடியார்களின் துயரம் கண்டு பொறுக்காமல், படைத்தவனான சிவபெருமானிடமே நேரடியாகக் கோபம் கொண்டு நியாயம் கேட்ட ஒரு தெய்வீக நிகழ்வைப் பற்றி அகத்தியரின் ஜீவநாடி வாக்கு நமக்கு வெளிப்படுத்துகிறது. அண்ணாமலை எனும் புண்ணிய பூமியில் நடந்த இந்த நிகழ்வின் நாயகன், மூக்குப்பொடி சித்தர். அவரது பக்தி, மௌனத்தில் அல்ல, கருணையின் பேரொலியில் வெளிப்பட்டது.

1. முதல் பார்வை: கோபத்தில் வெளிப்பட்ட தெய்வீகக் கருணை

கற்பனை செய்து பாருங்கள் அந்த அண்ணாமலைக் காட்சியை. இறைவனுக்காகவே தங்களை அர்ப்பணித்த அந்த "இறைப் பைத்தியங்கள்" என்று சொல்லப்படும் சாதுக்கள், பசியாலும் நோயாலும் வாடுவதை மூக்குப்பொடி சித்தர் காண்கிறார். ஒரு நாள் அல்ல, இரு நாள் அல்ல; தினமும் இதைக் காண்கிறார். அவர் கொண்ட கோபம், அகங்காரத்தில் பிறந்தது அல்ல; மாறாக, மற்ற உயிர்களின் வலியைத் தன் வலியாக உணர்ந்த ஆழ்ந்த பச்சாதாபத்தில் இருந்து பிறந்தது.

அதனால், தினமும் அவர் ஈசனைப் பார்த்து திட்டித் தீர்த்துக் கொண்டே இருப்பார் என்று நாடி வாக்கு கூறுகிறது. அது ஒரு நாள் வெடித்த கோபம் அல்ல; அது ஒரு தொடர்ச்சியான, கருணை மிகுந்த போராட்டம். தன் அடியார்களின் நலனுக்காக இறைவனையே பொறுப்பாக்கும் ஒரு சக்திவாய்ந்த செயலாக இது மாறுகிறது. இது பிரார்த்தனையை ஒரு வெறும் கோரிக்கையாகக் காட்டாமல், அடியார்களின் சார்பாக இறைவனிடமே வாதாடும் உரிமையாக மறுவரையறை செய்கிறது.

2. இரண்டாம் பார்வை: "நீயே பிறக்க வைப்பது, பின் நீயே காப்பது நியாயமா?"

சித்தரின் இந்த தினசரி முறையீடு, வெறும் கோபமாக மட்டும் இருக்கவில்லை; அது ஒரு ஆழமான தத்துவக் கேள்வியை மையமாகக் கொண்டிருந்தது. அது அவநம்பிக்கையின் குரல் அல்ல; மாறாக, துன்பத்தின் தன்மை மற்றும் இறைவனின் தார்மீகப் பொறுப்பு குறித்த வலி நிறைந்த ஒரு விசாரணை. அடியார்களின் சார்பாக வாதாடும் ஒரு தெய்வக் குரலாக அவர் ஒலித்தார். அவரது வாதத்தின் சாராம்சம் இந்தக் கேள்வியில் அடங்கியுள்ளது: "நீயே பிறக்க வைப்பது பின் நீயே காக்க வைப்பது, நியாயமா?"

ஈசனிடம் அவர் கேட்பது வெறும் உதவி அல்ல. "இவர்களை இப்படி அனாதையாக விட்டுவிட்டு நீ இருப்பது என்ன நியாயம்?" என்று கேட்பதன் மூலம், அவர் பிரபஞ்ச நீதியின் அமைப்பையே கேள்விக்குள்ளாக்குகிறார். ஒரு தந்தை தன் பிள்ளைகளைக் கைவிடுவது போல, பிரபஞ்சத்தின் தந்தையான இறைவன் தன் பக்தர்களை அனாதைகளாகத் தவிக்க விடுவது தர்மமா என்று கேட்கிறார். இது படைத்தவனுக்கும் படைக்கப்பட்டவனுக்கும் உள்ள உறவின் புனிதமான பொறுப்பை நினைவுபடுத்தும் ஒரு குரல்.

3. மூன்றாம் பார்வை: சித்தரின் ரகசியம் - வலியை உணர்தல்

மூக்குப்பொடி சித்தரின் இந்த நிலைக்குப் பின்னால் ஒரு தெய்வீக "ரகசியம்" இருப்பதாக ஜீவநாடி வாக்கு குறிப்பிடுகிறது. அந்த ரகசியம், சித்தரின் அறியாமையில் இல்லை, இறைவனின் திருவிளையாடலில் இருக்கிறது. அந்த ரகசியத்தை, மூக்குப்பொடி சித்தர் இன்னும் முழுமையாக உணரவில்லை ("அந்த ரகசியம், மூக்குப் பொடியான் அதை உணரவில்லை"). அந்த உண்மையை அவருக்கு உணர்த்தாமல் வைத்திருப்பவனும் அந்த ஈசனே ("அதை உணராமல் வைத்திருப்பவனும் அவனே").

ஏன் இந்தத் திருவிளையாடல்? ஏனென்றால், சித்தரின் இந்தக் கோபம்தான் அவரது எல்லையற்ற, தூய்மையான கருணையின் வெளிப்பாடு. அந்தப் பூரணமான கருணையை வெளிக்கொணர்வதற்காகவே இறைவன் அந்த ரகசியத்தை மறைத்து வைத்துள்ளான். அந்த வலியின் முழுப் பரிமாணத்தையும், அதன் பின்னுள்ள தெய்வீகக் காரணத்தையும் சித்தர் உணர்ந்துவிட்டால், அவர் அமைதியாகிவிடுவார் ("ஏனென்றால் அதை உணர்த்தி விட்டால் நிச்சயம் பின் அவன் அமைதியாகி விடுவான்"). எனவே, சித்தரின் கோபம் ஒரு குறைபாடு அல்ல; அதுவே துன்பத்தில் இருப்பவர்களுக்கு விமோசனத்தைப் பெற்றுத் தரும் திறவுகோல். அதுவே இறைவன் எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்த முழுமையான கருணையின் சாட்சியம்.

முடிவுரை: சிந்திக்க ஒரு இறுதி எண்ணம்

அகத்தியரின் இந்த ஜீவநாடி வாக்கு, மூக்குப்பொடி சித்தரின் கதை வழியாக பக்தி, கருணை மற்றும் ஞானிகளுக்கும் இறைவனுக்கும் உள்ள சிக்கலான உறவைப் பற்றி ஒரு சக்திவாய்ந்த பார்வையை நமக்கு வழங்குகிறது. பக்தி என்பது பணிவு மட்டுமல்ல, சில நேரங்களில் அது சக உயிர்களுக்காக நீதியைக் கேட்கும் ஒரு தெய்வீக உரிமையும்கூட என்பதை இது காட்டுகிறது.

இந்தக் கதை பக்தி மற்றும் கருணையின் உண்மையான தன்மையைப் பற்றி நமக்கு என்ன கற்பிக்கிறது?

அம்மையே அப்பா! ஒப்பிலா மணியே!

அன்பினில் விளைந்த ஆரமுதே!

பொய்ம்மையே பெருக்கிப் பொழுதினைச் சுருக்கும்

புழுத்தலைப் புலையனேன் தனக்குச்

செம்மையே ஆய சிவபதம் அளித்த

செல்வமே! சிவபெருமானே!

இம்மையே உன்னைச் சிக்கெனப் பிடித்தேன்

எங்கெழுந்தருளுவதினியே!

என்று படித்து, மீண்டும் உம்மை சிக்கென பிடிக்க எங்களுக்கு அருள் கொடுங்கள் தாயே! தந்தையே!! என்று வேண்டுவோம்.

ஓம் ஸ்ரீ லோபாமுத்திரா சமேத அகத்தியர் திருவடிகளில் சமர்ப்பணம்!

ஓம் அன்னை ஶ்ரீ லோபாமுத்ரா உடனுறை தந்தை அகத்திய மாமுனிவர் திருவடிகளில் சமர்ப்பணம்.  சர்வம் சிவார்ப்பணம்.