நான் எல்லோருக்கும் சொந்தம்: அகத்தியரின் எல்லையற்ற அன்பின் தரிசனம்…

அறிமுகம்

நம்மைச் சுற்றிப் பார்க்கும்போது, இவ்வுலகம் எண்ணற்ற பிரிவுகளால் நிரம்பியிருப்பதைக் காண்கிறோம். செல்வம், மதம், சமூக அந்தஸ்து எனப் பல சுவர்கள் நம்மைப் பிரிக்கின்றன. இந்தப் பிரிவினைகளுக்கு மத்தியில், அனைத்தையும் கடந்து நிற்கும் ஒரு unifying பார்வை இருக்கிறதா என்று நாம் ஏங்குகிறோம்.

பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு, மகா சித்தராகிய அகத்தியர், இந்தப் பிரிவினைகளின் அடித்தளத்தையே அசைக்கும் ஒரு பார்வையை நமக்கு வழங்கினார். அவர் ஒரு தத்துவக் கோட்பாட்டை முன்வைக்கவில்லை; மாறாக, உறவின் அடிப்படையில் ஒரு பிரகடனத்தைச் செய்கிறார்: "அனைவருக்கும் சொந்தக்காரன் யான் என்பேன்". "நான் எல்லோருக்கும் உறவு" என்ற இந்த ஒரு வரி, நமக்கும் பிரபஞ்சத்திற்கும் உள்ள தொடர்பை  வரையறுக்கிறது. இந்த ஆழமான உறவின் பார்வையிலிருந்து பிறந்ததுதான் அவரின் எல்லையற்ற அன்பு.

பேதங்களைக் கரைக்கும் பார்வை

அகத்தியர் தன்னை அனைவருக்குமான உறவாகக் காணும்போது, மனிதனால் உருவாக்கப்பட்ட எந்த வேறுபாடும் அவருக்குப் பொருளாகத் தெரிவதில்லை. ஒருவர் செல்வந்தரா, ஏழையா; உண்மையைப் பேசுபவரா, பொய்யுரைப்பவரா; எந்த மதத்தைச் சேர்ந்தவர் என்ற எந்த பேதமும் அவர் பார்வையில் இல்லை. இந்த அற்புதமான சமத்துவ நிலையை அவர் பின்வரும் வார்த்தைகளில் தெளிவாக விளக்குகிறார்:

இருப்பவன் இல்லாதவன் பொய் சொல்பவன் பொய் சொல்லாதவன் ஏழை பணக்காரன் இம்மதம் அவ்மதம் என்ற வித்தியாசம் எந்தனுக்கு இல்லை அப்பா அனைத்தும் ஒன்றுதான் என்பேன்.

இன்றைய உலகில், இந்த வார்த்தைகளின் தாக்கத்தை முழுமையாக உணர்வது அவசியம். இது வெறும் சகிப்புத்தன்மை பற்றிய போதனை அல்ல. இது, மனித மனதின் ஆழத்தில் வேரூன்றியிருக்கும் ‘நான் வேறு, மற்றவர் வேறு’ என்ற எண்ணத்தை, அந்த தற்போதத்தை (ego) கரைக்கும் ஒரு ஆன்மீகப் பயிற்சி. பிறரை எடைபோட்டு, வகைப்படுத்தி, உயர்வு தாழ்வு கற்பிக்கும் நமது இயல்பான குணத்திற்கு இது ஒரு சவால். அகத்தியர் நமக்குக் காட்டுவது, அனைத்து வேறுபாடுகளையும் கடந்து, அனைத்திலும் உறவைக் காணும் ஒரு தெய்வீகப் பார்வை.

ஆனால், மனித இயல்புக்கு மாறான இப்படிப்பட்ட ஒரு முழுமையான சமத்துவப் பார்வையை அடைவது எப்படி சாத்தியம்? அதன் ரகசியத்தை அகத்தியரே அடுத்த வரியில் வெளிப்படுத்துகிறார்.

தாயன்பின் ஊற்று: கருணையின் ஆதாரம்

அத்தகைய எல்லையற்ற பார்வை எங்கிருந்து பிறக்கிறது என்ற கேள்விக்கு, அகத்தியர் மிக எளிமையான, ஆனால் மிகவும் சக்திவாய்ந்த ஒரு உவமையைக் கொண்டு பதிலளிக்கிறார். அந்தப் பார்வை, ஒரு தாயின் நிபந்தனையற்ற அன்பிலிருந்து ஊற்றெடுக்கிறது.

தவறு செய்தானாலும் தன் பிள்ளையை ஏற்றுக்கொள்ளும் தாய் போல அவ்வாறே அகத்தியனம் தான்.

இந்த உவமையின் ஆழத்தைக் கவனியுங்கள். ஒரு தாய், தன் பிள்ளையின் தவறுகளைக் görmezden வருவதில்லை. ஆனால், அந்தத் தவறுகளையும் தாண்டி, தன் பிள்ளையின் உள்ளார்ந்த மதிப்பை அவளால் காண முடிகிறது. தவறு என்பது பிள்ளையின் ஒரு செயல், ஆனால் பிள்ளை என்பவன் அவளின் உயிர். அதுபோலவே, அகத்தியரின் கருணை என்பது நமது குற்றங்குறைகளைப் பார்க்காத குருட்டு அன்பு அல்ல; அது நமது தவறுகளையும் மீறி, நம்முடைய உண்மையான સ્વરૂபத்தை ஏற்று அரவணைக்கும் தெய்வீகப் பேரன்பு. இதுவே மன்னிப்பைத் தாண்டிய கருணை.

அவர் அனைவரையும் சமமாகக் காண்பதற்குக் காரணம், அவர் அனைவரையும் தன் பிள்ளைகளாகக் காண்கிறார். இந்தத் தாயுள்ளமே, பேதங்களைக் கரைக்கும் பார்வையின் ஆதாரமாக விளங்குகிறது.

முடிவுரை

ஆக, அகத்தியரின் செய்தி இரண்டு தனித்தனிப் பாடங்கள் அல்ல; அது ஒரு முழுமையான தரிசனம். "நான் அனைவருக்கும் சொந்தம்" என்ற உறவின் பிரகடனத்தில் தொடங்கி, அந்த உறவால் அனைத்து வேறுபாடுகளும் கரைந்து, அனைவரையும் சமமாகக் காணும் பார்வையை அளிக்கிறது. அந்தப் பார்வை, தன் பிள்ளை தவறு செய்தாலும் ஏற்றுக்கொள்ளும் ஒரு தாயின் நிபந்தனையற்ற அன்பில் நிலைபெற்றிருக்கிறது.

இறுதியாக ஒரு கேள்வி நம் முன் எழுகிறது: அகத்தியரின் இந்த எல்லையற்ற கருணையை நம் அன்றாட வாழ்வில் நாம் எவ்வாறு வெளிப்படுத்தலாம்?

ஓம் அன்னே ஸ்ரீ லோபாமுத்திரா சமேத தந்தை அகத்தியர் திருவடிகளில் சமர்ப்பணம் சர்வம் சிவார்ப்பணம்

அம்மையே அப்பா! ஒப்பிலா மணியே!

அன்பினில் விளைந்த ஆரமுதே!

பொய்ம்மையே பெருக்கிப் பொழுதினைச் சுருக்கும்

புழுத்தலைப் புலையனேன் தனக்குச்

செம்மையே ஆய சிவபதம் அளித்த

செல்வமே! சிவபெருமானே!

இம்மையே உன்னைச் சிக்கெனப் பிடித்தேன்

எங்கெழுந்தருளுவதினியே!

என்று படித்து, மீண்டும் உம்மை சிக்கென பிடிக்க எங்களுக்கு அருள் கொடுங்கள் தாயே! தந்தையே!! என்று வேண்டுவோம்.

அவன் அருளாலே அவன் தாள் வணங்கி

ஓம் அன்னை ஸ்ரீ லோபாமுத்திரா சமேத  தந்தை அகத்தியர் திருவடிகளில் சமர்ப்பணம்!