அகத்தியர் வெளிப்படுத்திய ரகசியம்: சபரிமலை ஐயப்பனை உங்கள் இல்லம் தேடி வரச்செய்யும் ஒரே ஒரு தகுதி…

அறிமுகம்: ஒரு சக்திவாய்ந்த வாக்குறுதி

இறைவனின் அருளைப் பெற நாம் ஒவ்வொருவரும் எத்தனையோ முயற்சிகளை மேற்கொள்கிறோம். கடினமான விரதங்கள், நீண்ட யாத்திரைகள், விலையுயர்ந்த வழிபாடுகள் எனப் பல வழிகளில் நமது பக்தியை வெளிப்படுத்துகிறோம். ஆனால், இறைவனை அடைவதற்கான மிக எளிய, அதே சமயம் மிகவும் சக்திவாய்ந்த பாதை ஒன்று உள்ளது என்பதை சபரிமலையில் அகத்தியப் பெருமான் ஒரு தெய்வீக வாக்கில் வெளிப்படுத்தியுள்ளார். அந்த ஆழமான உபதேசத்தில் இருந்து வெளிப்பட்ட ஒரு சக்திவாய்ந்த ரகசியத்தையும், நம்மை மெய்சிலிர்க்க வைக்கும் ஒரு பக்தையின் கதையையும்தான் இந்தக் கட்டுரையில் காணவிருக்கிறோம்.

1. ஐயனின் முதல் தகுதி: ஆடம்பர வழிபாடுகள் அல்ல, தர்மமே!

அகத்தியரின் உபதேசம் மிகத் தெளிவாகவும் ஆணித்தரமாகவும் தொடங்குகிறது. சபரிமலை ஐயப்பனின் அருளைப் பெறுவதற்கான முதல் மற்றும் தலையாய தகுதி எது? அது விலையுயர்ந்த காணிக்கைகளோ, கடினமான விரதங்களோ அல்ல. அகத்தியரின் வார்த்தைகளில், "ஐயனின் முதல் தகுதி, தர்மத்தை வழிநடத்தி செல்வதே". யார் ஒருவர் தனது வாழ்வில் தர்மத்தை உறுதியாகப் பின்பற்றி வாழ்கிறாரோ, அவரைத் தேடி ஐயப்பனே அவரது இல்லத்திற்கு வருவார் என்பது அகத்தியர் வழங்கும் மாபெரும் வாக்குறுதி. இது வெறும் புண்ணியக் கணக்கு அல்ல; நம்முடைய வாழ்வையே இறைவனுக்கான காணிக்கையாக மாற்றும் ஒரு தெய்வீகப் பாதை.

2. பந்தளத்து ஊமைப் பெண்: பக்தியின் மௌன மொழி

இந்த உயரிய தர்மத்தை விளக்க, அகத்தியர் யாரும் அறியாத ஒரு மௌன பக்தையின் கதையை நமக்கு எடுத்துரைக்கிறார். பந்தளம் அரண்மனையில் அவள் ஒரு சேவகியாக இருந்தாள்; அமைச்சர்களுக்கும் அரச குடும்பத்தினருக்கும் தேநீர் போன்ற பணிவிடைகளைச் செய்து வந்தாள். அனாதையான அவளுக்கு வாய் பேசும் திறனும் இல்லை. மற்ற பக்தர்கள் அனைவரும் "சாமியே சரணம்!" என்று விண்ணதிர முழங்குவதைக் கேட்கும்போது, தன்னால் அப்படி ஐயனின் நாமத்தைச் சொல்ல முடியவில்லையே என்று அவள் மனம் ஏங்கியது. தன்னை ஒரு "பாவப்பட்ட ஜென்மம்" என்று கருதி அவள் மிகவும் வருந்தினாள்.

3. சேவையே உயர்ந்த சரண கோஷம்

ஆனால், அந்தப் பெண்மணி தன் குறையை ஒரு தடையாக எண்ணி முடங்கிவிடவில்லை. அதை அவள் தன் பக்தியை வெளிப்படுத்தும் ஒரு மகத்தான வாய்ப்பாக மாற்றினாள். ஐயனின் நாமத்தைச் சொல்லி சரண கோஷம் எழுப்பும் அடியார்களுக்குத் தேநீரும், நீரும் கொடுத்து சேவை செய்வதில் அவள் தன்னை முழுமையாக அர்ப்பணித்தாள். அவள் உதடுகள் மௌனமாக இருந்தன, ஆனால் அவளுடைய கரங்கள் மிக உயர்ந்த சரண கோஷத்தைப் பாடின—அதுவே தன்னலமற்ற சேவையின் தெய்வீக கீதம். அந்த சேவையின் ஒவ்வொரு கணத்திலும், அவள் மணிகண்டனையே நேரில் காண்பது போன்ற தெய்வீக அனுபவத்தை உணர்ந்தாள்.

அகத்தியர் அந்தப் பெண்மணியின் மனநிலையை இவ்வாறு விவரிக்கிறார்:

"...சரணம் சொல்லுவோர்க்கெல்லாம் , யாம் பின் தேநீர், பின் அதாவது நீரையும், பின் கொடுக்கின்றோமே . நிச்சயம், தன்னில் கூட, அதில், பின், அதாவது, கொடுத்து, பின் அதிலேயே, பின், அதாவது, மணிகண்டனை பார்ப்பது போன்று, அவள் தன் உணர்ந்தாளப்பா."

ஐயனின் பெயரைச் சொல்ல முடியாத அவளது உதடுகள், ஐயனின் பெயரைச் சொல்பவர்களுக்குச் சேவை செய்தன. அதுவே அவளது உயர்ந்த சரண கோஷமாக மாறியது.

4. இதுதான் உண்மையான தர்மம்!

தாய், தந்தை இல்லாத தன் ஆழ்ந்த தனிமையில், அவள் உள்ளத்தில் ஒரு கேள்வி எழுந்தது: "நான் யாருக்காக வாழ்கின்றேன்?" அதற்கு அவள் கண்டறிந்த பதில், அவளது வாழ்வின் புனிதமான நோக்கமாக மாறியது: "ஐயனை நினைத்து வரும் அடியார்களுக்காக வாழ்கின்றேன்". இது வெறும் எண்ணம் அல்ல; இது செயலாக மலர்ந்தது.

அவள் காட்டிற்குச் சென்று விறகு வெட்டி, அதை விற்றுப் பொருள் ஈட்டினாள். அரண்மனை வேலைக்கு அப்பாற்பட்டு, தன் சொந்த உழைப்பில் கிடைத்த அந்த வருமானத்தைக் கொண்டு, ஐயப்பனின் அடியார்களுக்கு இலவசமாக நீர், பலகாரங்கள், மற்றும் இனிப்புகளை வாரி வழங்கினாள். இந்தத் தன்னலமற்ற சேவைக்கு மத்தியிலும் அவள் மனதில் ஒரு ஏக்கம் நீடித்தது. "ஐயனே, எனக்கு வயது ஆகிக்கொண்டே போகின்றது. உன்னைக் காணாவிட்டாலும் பரவாயில்லை, மற்றவர்களைப் போல நானும் ஒருமுறையாவது அந்த சரண கோஷத்தைச் சொல்ல வேண்டாமா?" என்று அவள் மௌனமாகப் பிரார்த்தித்தாள்.

அவள் அறியாத உண்மை ஒன்று இருந்தது. அவளுடைய ஒவ்வொரு சேவையையும், ஒவ்வொரு தியாகத்தையும், மௌனமான ஒவ்வொரு பிரார்த்தனையையும், அந்த மணிகண்டன் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தான். ஆம், அகத்தியர் உறுதியாகச் சொல்கிறார்: "இவையெல்லாம், நிச்சயம், ஐயன் பார்த்துக் கொண்டே, பார்த்துக் கொண்டே இருந்தான்."

முடிவுரை: உங்கள் இல்லம் தேடி வரும் இறைவன்

இறுதியாக, இந்தக் கதை நமக்குக் கற்றுத்தரும் பாடம் மிக ஆழமானது. உண்மையான பக்தி என்பது வாய்மொழி உச்சரிப்புகளில் மட்டுமல்ல, தன்னலமற்ற சேவையிலும், பிறருக்கு உதவும் தர்ம குணத்திலும்தான் உள்ளது என்பதை இந்தப் பெண்மணியின் வாழ்க்கை நிரூபிக்கிறது. அவளுடைய மௌனமான சேவை, சபரிமலை சந்நிதானத்தில் ஒலிக்கும் லட்சக்கணக்கான சரண கோஷங்களை விட சக்தி வாய்ந்ததாக இருந்தது. ஏனென்றால், அந்தச் சேவையை ஐயப்பனே நேரில் உடனிருந்து கவனித்துக் கொண்டிருந்தார்.

பந்தளத்து ஊமைப் பெண்மணியின் கதை, இறைவனை அடைவதற்கான பாதை ஆடம்பரமான சடங்குகளில் இல்லை, அது அன்பும் சேவையும் நிறைந்த எளிய செயல்களில் இருக்கிறது என்பதைத் தெளிவாகக் காட்டுகிறது.

நம்முடைய அன்றாட வாழ்வில், இறைவனை நம் இல்லத்திற்கே வரவழைக்கும் இந்த எளிய தர்மத்தை நாம் எப்படிப் பின்பற்றலாம்?