இறைவா! நீ நன்றாக இருக்க வேண்டும் 

     இறைவா..அனைத்தும் நீயே..

                                                                  சர்வம் சிவார்ப்பணம்... 

 

பக்தி என்பது கத்தி: ஆன்மீகப் பாதையின் கடினமான பேருண்மை

இன்றைய நவீன உலகில் ஆன்மீகம் என்பது பெரும்பாலும் ஒரு வார இறுதி பொழுதுபோக்காகவோ அல்லது மன அழுத்தத்தைக் குறைக்கும் ஒரு மருந்தாகவோ மட்டுமே பார்க்கப்படுகிறது. மென்மையான இசை, நறுமணப் புகையென ஒரு வசதியான சூழலில் இறைவனை அடைந்துவிடலாம் என்ற ஒரு மாயை இங்கு நிலவுகிறது. ஆனால், மெய்யான ஆன்மீகப் பயணம் என்பது ஒரு சௌகரியமான சொகுசுப் பயணம் அல்ல; அது ஒரு கூர்மையான கத்தியின் விளிம்பில் நடப்பதற்கு ஒப்பானது. அசாத்தியமான மன உறுதியும், அகந்தையின் முழுமையான அழிவும் கோரும் இந்தப் பாதை ஏன் இவ்வளவு சவாலானது? ஏன் பெரும்பாலோர் இலக்கை நெருங்கிய பின்னும் தோல்வியைத் தழுவுகிறார்கள்?

பக்தி என்பது ஒரு கூர்மையான கத்தி

பக்தி என்றாலே சரணாகதி, அன்பு என்று மட்டும் நினைப்பவர்களுக்கு "பக்தி என்பது ஒரு கத்தி" என்ற உண்மை அதிர்ச்சியளிக்கலாம். இது மென்மையான பூப்பாதை அல்ல, மாறாக நமது போலி அடையாளங்களை ஒவ்வொன்றாகச் செதுக்கி எறியும் ஒரு கூர்மையான ஆயுதம். குருநாதர் இந்தப் பாதையின் தீவிரத்தைப் பற்றி இவ்வாறு குறிப்பிடுகிறார்:

"பக்தி என்பது கத்தி என்று ஏற்கனவே சொல்லிவிட்டேன். அப்பனே, காக புசண்டனும் அப்பனே, நிச்சயம், தன்னில் கூட அதில் நடப்பது என்பது கடினம் தான் அப்பா. நடந்துவிட்டால், அப்பனே, வாழ்க்கை முடிந்தது."

ஞானத்தின் உச்சம் சித்தர்களுக்கெல்லாம் மேலானவராகக் கருதப்படும் காகபுசண்டர் போன்ற மகா ஞானிகளுக்கே இந்தப் பாதையில் நடப்பது சவாலானது என்றால், சாதாரண மனிதர்களாகிய நமக்கு இது எவ்வளவு தீவிரமானதாக இருக்கும் என்பதை நாம் சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும். "நடந்துவிட்டால் வாழ்க்கை முடிந்தது" என்ற வாசகம் இங்கு மிகவும் முக்கியமானது. இது வாழ்வின் முடிவைக் குறிக்கவில்லை; மாறாக, பிறவிப் பெருங்கடலைக் கடந்து, ஆன்மா அதன் முழுமையான உன்னத நிலையை அடைந்துவிட்டது, அதாவது வாழ்வின் நோக்கம் நிறைவேறிவிட்டது என்பதைக் குறிக்கிறது.

பாதியிலேயே திரும்பும் மனத்தளர்ச்சி

ஆன்மீகப் பயணத்தின் தொடக்கத்தில் இருக்கும் ஆர்வம், பாதை கடினமாகும்போது பலருக்குக் குறைந்துவிடுகின்றது. தங்களின் வசதியான வாழ்க்கையையும், பழைய பழக்கவழக்கங்களையும் விட்டுக்கொடுக்க முடியாத சூழலில், அவர்கள் பின்வாங்கத் தொடங்குகிறார்கள்.

இந்தத் தளர்ச்சியை குருநாதர் துல்லியமாகப் பகுப்பாய்வு செய்கிறார். பலர் கால் பங்கு தூரம் கடக்கிறார்கள், சிலர் அரை பங்கு வரை வருகிறார்கள். ஆனால் ஆச்சரியம் என்னவென்றால், ஒரு சிலர் முக்கால் பங்கு தூரம் வரை, அதாவது இலக்கிற்கு மிக அருகில் வந்துவிட்டுத் திரும்பி விடுகிறார்கள். "இனி நம்மால் இந்தத் துன்பத்தைப் பொறுக்க முடியாது" என்ற அச்சத்தினால் அவர்கள் இறைவனை விட்டு விலகிச் செல்கிறார்கள்.

இறுதிப் போராட்டமும் அகந்தையின் வீழ்ச்சியும் முக்கால் பங்கு தூரத்தைக் கடந்த பிறகு ஏன் ஒருவன் திரும்புகிறான்? இது ஒரு உளவியல் மற்றும் ஆன்மீகச் சிக்கல். இலக்கு மிக அருகில் இருக்கும்போதுதான், ஒருவனின் 'நான்' என்கிற அகந்தை (Ego) தன் அழிவை உணர்ந்து இறுதிப் போராட்டத்தை நடத்துகிறது. அந்தத் தருணத்தில் ஏற்படும் ஆன்மீக வேதனையைத் தாங்கிக்கொள்ளும் மனவலிமை இல்லாதவர்கள், கரையை நெருங்கும் நேரத்தில் படகைக் கவிழ்ப்பது போலத் திரும்பி விடுகிறார்கள். தீவிரமான அர்ப்பணிப்பு இல்லாத எந்தப் பயணமும் முழுமை பெறுவதில்லை.

குருவின் வழிகாட்டுதல்: ஒரு தவிர்க்க முடியாத தேவை

கத்தியின் மேல் நடப்பது போன்ற இத்தகைய அபாயகரமான பயணத்தில், ஒரு சாதாரண மனிதன் தன் சுய முயற்சியால் மட்டும் வெற்றியடைவது என்பது கணித ரீதியாகச் சாத்தியமற்றது. பாதத்தின் கீழ் கத்தி ரணமாக்கும்போதும், மாயையின் இருள் கண்களை மறைக்கும்போதும் ஒரு பிடிமானம் அவசியம். அந்தப் பிடிமானமே குரு.

"அப்பனே, நிச்சயம், இக்கத்தியின் மேல், அப்பனே, நிச்சயம், நடப்பதற்கு யாங்கள் உதவி புரிவோம். அப்பனே, இதனால்தான், அப்பனே, நிச்சயம், தன்னில் கூட, அப்பனே, குருவானவன். அப்பனே, நிச்சயம், தன்னில் கூட, அப்பனே, எவை என்று புரிய."

ஆன்மீகப் பாதையில் எது உண்மை, எது நிழல், எது மாயை என்று பிரித்தறியும் தெளிவு (Discrimination) மிக முக்கியமானது. "எவை என்று புரிய" என்று குருநாதர் குறிப்பிடுவது இந்தத் தெளிவையே. எவை நம்மைத் தளைப்படுத்துகின்றன, எவை நம்மை விடுவிக்கின்றன என்பதைப் புரிய வைப்பதே குருவின் முதன்மையான பணி. தளர்ச்சியுற்றுத் திரும்ப நினைக்கும் முக்கால் பங்கு பயணிகளை, கரம் பிடித்து இலக்கை அடையச் செய்யும் ஒரு மாபெரும் சக்தியாக குரு விளங்குகிறார்.

முடிவுரை

பக்தி என்பது வெறும் சடங்கு அல்ல; அது ஒரு தீவிரம். கூர்மையான கத்தியின் மேல் நடக்கும் துணிச்சலும், இடையில் ஏற்படும் மனத்தளர்ச்சியைக் கடக்கும் விடாமுயற்சியும் கொண்டவர்களுக்கு மட்டுமே ஆன்மீகத்தின் உன்னதங்கள் கைவசப்படும். சொந்தப் பலத்தால் கடக்க முடியாத இந்தப் பாதையை, குருவின் வழிகாட்டுதலால் மட்டுமே கடக்க முடியும் என்பதுதான் நிதர்சனமான உண்மை.

இலக்கை நோக்கிய உங்கள் பயணத்தில் நீங்கள் இப்போது எந்தப் பகுதியில் இருக்கிறீர்கள்? தடைகளைக் கண்டு பின்வாங்கும் கால் பகுதியிலா அல்லது குருவின் கரம் பிடித்துக் கத்தியின் மேல் நடக்கும் துணிச்சலுடனா? உங்கள் பக்தியின் ஆழம் எது என்பதை நீங்களே ஒருமுறை சுயபரிசோதனை செய்து பாருங்கள்.

அம்மையே அப்பா! ஒப்பிலா மணியே!

அன்பினில் விளைந்த ஆரமுதே!

பொய்ம்மையே பெருக்கிப் பொழுதினைச் சுருக்கும்

புழுத்தலைப் புலையனேன் தனக்குச்

செம்மையே ஆய சிவபதம் அளித்த

செல்வமே! சிவபெருமானே!

இம்மையே உன்னைச் சிக்கெனப் பிடித்தேன்

எங்கெழுந்தருளுவதினியே!

என்று படித்து, மீண்டும் உம்மை சிக்கென பிடிக்க எங்களுக்கு அருள் கொடுங்கள் தாயே! தந்தையே!! என்று வேண்டுவோம்.

அவன் அருளாலே அவன் தாள் வணங்கி...

ஓம் அன்னை ஸ்ரீ லோபாமுத்திரா சமேத  தந்தை அகத்தியர் திருவடிகளில் சமர்ப்பணம்!